مقاله تحول فرهنگ گفتاري به نوشتاري زنان (از عصر ناصري تا مشروطه) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در پژوهش زبان و ادبيات فارسي از صفحه ۱۷۳ تا ۱۹۵ منتشر شده است.
نام: تحول فرهنگ گفتاري به نوشتاري زنان (از عصر ناصري تا مشروطه)
این مقاله دارای ۲۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله نثر زنان
مقاله دوره ناصري
مقاله دوره مشروطه
مقاله فرهنگ گفتاري
مقاله فرهنگ مکتوب

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عاملي رضايي مريم

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در تاريخ ادبي ايران، نمونه هاي شعري باقي مانده از زنان بسيار بيشتر از نوشته هاي منثور آنان است. تا پيش از دوره ناصري، معدود نوشته هاي نثر زنان در رسالات فقهي و ادعيه و اوراد خلاصه مي شود. از دوره ناصرالدين شاه، تعدادي نامه از زنان درباري، دو سفرنامه و يک رساله انتقادي – اجتماعي به جا مانده است. شيوه نگارش اين متون بيانگر اين واقعيت است که زنان آن دوره با قالب رسمي نگارش مکتوب فاصله زيادي داشته اند. اين نوشته ها در حوزه اي زنانه و خصوصي به تحرير درآمده است و زبان آن، زباني گفتاري است.
در دوره مشروطه، به موازات حضور زنان در اجتماع، شاهد حضور جدي تر آنان در عرصه نثر هستيم. درج نامه هاي زنان در روزنامه هاي اين دوره و انتشار نشريات ويژه زنان، جايي در فضاي نوشتاري براي آنان گشود و زبان زنان وارد حوزه عمومي شد و پالايش يافت. بي پروايي و صراحتي که تحت تاثير فضا و محيط مانوس زنانه و ادبيات گفتاري در ميان آنان وجود داشت، جاي خود را به عفت کلام و پاکسازي زبان از لغاتي داد که در فضاي عمومي جايگاه مطلوبي نداشت.
به اين ترتيب کلامي پيراسته، پرده پوشيده و تربيت يافته شکل گرفت که از فرهنگ حاکم و رايج پيروي مي کرد و نگاشته هاي زنان از حوزه خصوصي زنانه به حوزه عمومي اجتماع راه يافت. لذا مي توان گفت حضور زن در اجتماع با گذار از ادبيات گفتاري به ادبيات نوشتاري و حضور در فرهنگ مکتوب مصادف گشت.