سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: هفتمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۲۸

نویسنده(ها):

مهناز ابوالحسنی – کارشناس ارشد شهرسازی – گرایش برنامه ریزی شهری

چکیده:

پویش شهر نشینی در شهر تهران طی چند دهه اخیر بسیار گسترده بوده است به طوری که این مدت نظام های اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و ارتباطی این شهر را متلاطم ساخته است. از این رو کلیه سیاستگذاری ها، برنامه ریزی ها، طرح ها و عملیات اجرایی ، طی این چند سال در جهت انطباق ناظم های مزبور با تحولات پویش شهر نشینی در تلاش بوده اند و از آن جا که جریان ها و تحولات هر شهری، در مرکز آن شهر نمود بیشتری می یابد، از این رو آثار آن نیز بر همان نسبت در این بخش از شهر حایز اهمیت بیشتری میگردد.
یکی از این تحولات در شهر تهران، ازدیاد وتراکم زیاد وسایط نقلیه و به نوعی تسلطحرکت سواره در مرکز شهر می باشد که محدوده مرکزی شهر را با معضلات و مشکلات فراوانمی مواجه کرده است. بدین منظور و برای کاهش معضل ترافیک و تردد، یکی از سیاستگذاری های مهم در مرکز شهر تهران، اعمال محدودیت دسترسی، که یکی از نمودهای اجرایی آن طرح محدوده ممنوعه ترافیک بود است. تقریبا از سال ۱۳۵۸ درتهران به عنوان یک راهحل کوتاه مدت به مورد اجرا گذاشته شده است. در حال حاضر بیش از دو دهه از اجرای این سیاست به اصلاح کوتاه مدت سپری می شود.