سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش ملی مدیریت شبکه های آبیاری و زهکشی

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

رضا پیرتاج همدانی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی آبیاری و زهکشی دانشگاه بوعلی سینا همدان
حسین بانژاد – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی آبیاری و زهکشی دانشگاه بوعلی سینا همدان
دانش دانشی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی آبیاری و زهکشی دانشگاه بوعلی سینا همدان

چکیده:

با توجه به سهم عظیم مصرف آب در بخش کشاورزی ایران و پائین بودن راندمان آبیاری، انتخاب و به کار گیری هر استراتژی در بهینه سازی مصرف آب شایان توجه است . در سالهای اخیر یکی از استراتژیها برای به عمل آوردن محصولات با درآمد و سود ماکزیمم تحت شرایط کمبود آب ، کم آبیاری است. کم آبیاری یک عملیات آبیاری است که به واسطه آن مصرف آب از حد ماکز یمم کمتر شده و اجازه تنش کوچکی داده می شود به طوریکه اثر کمی بر محصول داشته باشد. وقتی که کم آب یاری در طول یک دوره خاص رشد گیاه اتفاق می افتد، پاسخ گیاه با توجه به حساسیت گیاه درآن از مرحله رشد متفاوت می باشد. بنابراین درستی تنظیم زمان کم آبیاری، برای زمان بندی آبیاری، الزامی است. به طوری که طبق تحقیقاتFAO و آژانس بین المللی انرژی اتمی، فاکتور حساسیت پذیری محصولات مختلف نسبت به عملیات کم آبیاری در کشورهای مختلف و با توجه به روشهای متفاوت آبیاری و مراحل مختلف رشد، مورد بررسی قرار گرفته است و به این نتیجه رسیده اند که کاهش در محصول نسبی تولیدی گیاه، کمتر از مقادیر کاهش تبخیر و تعرق در اثر کم آبیاری بوده است. بنابراین میتوان برای گیاهانی که در مناطق مختلف ایران کشت می شوند و این مناطق دارای اقلیم مشابه با بعضی از کشورهای مورد مطالعه می باشند، الگو های مناسب برای کم آبیاری را در مراحل مختلف کشت توصیه کرد.