سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: هفتمین کنگره بین المللی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

فریبرز ناطقی الهی – استاد بخش سازه، پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله، تهر
علی فروغی – کارشناسی ارشد مهندسی زلزله، تهران

چکیده:

ایران در کمربند زمین لرزه آسیا- اروپا واقع شده است. با توجه به سابقهلرزه خیزی ایران هر ۱۰ سال یکبار شاهد زلزله بزرگی با تخریب بسیارهستیم. پس از زلزله با انبوهی از ویرانی مواجه هستیم. تعداد زیادی بی خانمانها و لزوم سکونت ایشان و همچنین لزوم تمرکز فعالیتهای امدادی و مدیریتی اهمیت انتخاب ساختمانهای مقاوم و ایمن در برابر پسلرزه ها را برای این موارد را آشکار می گرداند. لذا پس از عملیات امداد اولیه و تقریبا هزمان با آن بررسی ساختمان های باقیمانده شروع می شود. همچنین بدلیل پس لرزه ها باید ساختمانهایی که پتانسیل فرو ریزش دارند مشخص شوند تا باعث افزایش صدمات و تلفات پس از زلزله نشوند. پس از تعیین اولیه ایمنی ساختمانها و پس از گذشت حدود یک تا سه ماه پس از زلزله، باید مقاومت باقیمانده ساختمانهایی که در زلزله آسیب دیده اند بادقت بیشتری تخمین زده شود تا توانایی کاربری آنها در برابر زلزله های آینده مورد بررسی قرار گیرد. با انجام این بررسی می توان در مورد لزوم مقاوم سازی و تقویت ساختمان آسیب دیده ویا تخریب آن تصمیم گرفت. این امر بسیار حائز اهمیت است، زیرا ساختمانهایی که پس از زلزله آسیب دیده اند اما می توان آنها را مقاوم سازی کرد، باعث صرفه جویی زیادی در هزینه بازسازی شهر آسیب دیده می شود، همچنین ساختمانهایی که دچار صدمه سازه ای شده اند، اما تنها به برطرف کردن خسارت غیر سازه ای آنها پرداخته می شود در برابر زلزله های آینده آسیب پذیر هستند. دراین تحقیق به بررسی دو روش مطرح در جهان بر اساس آیین نامه های ژاپن و آمریکا در مورد تخمین مقاومت لرزه ای ساختمانهای بتنی پس از زلزله در مورد دو ساختمان در شهر پس از زلزله انجام گرفته و با مقایسه جوابها با شرایط عینی و نتایج تحلیل دینامیکی غیر خطی در مورد دقت این روشها و کارایی آنها بحث می شود.