سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش سراسری راهکارهای ارتقاء مدیریت بحران در حوادث و سوانح غیرمترقبه

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

لیلا چرمی –
طاهره خلخالی –

چکیده:

همه ساله ما در کشورمان شاهد خسارات وسیع جانی و مالی ناشی از بلایای طبیعی نظیر (سیل، زلزله و آتش سوزی و …) هستیم. با توجه به اینکه جامعه پزشکی و پرستاری به مقتضای رسالت خود در حفظ و ارتقاء سلامت مردم نقش بسزائیرا در این میان بر عهده دارند بدیهی است که با پیشرفت دانش و تکنولوژی تنها راه موثر برای رسیدن به هدف پیشگیری از وقوع یا کاهش عوارض اینگونه سوانح و حوادث مسلح شدن به سلاح علم و به کارگیری آن در عرصه عمل می باشد. لذا موضوع مورد بحث (تریاژ) می تواند یکی از این راههای موثر باشد.
بحث: تریاژ در اصل یک کلمه فرانسوی است به معنای (دسته بندی و انتخاب کردن) در زمانی که تعاد آسیب دیدگان نیازمند مراقبت بیش از منابع در دسترس باشد به کار برده می شود. تریاژ در سه سطح قابل انجام است: ۱- تریاژ در صحنه حادثه ۲- تریاژ در بیمارستان ۳- تریاژ بین بیمارستانی جهت استفاده از امکانات و مراقبت های خاص.
هدف از تریاژ پیش بیمارستانی مشخص نمودن مصدومین با احتمال خطر بالاست که می توانند از یک مرکز تروما سود برده و به آنجا هدایت شوند مصدومین بر اساس فاکورهای متعددی نظیر وضعیت فیزیولوژیکی – محل اناتومیک ضایعه – مکانیزم آسیب و ارزیابی نیروهای امدادگر در صحنه و … تقسیم بندی می گردند برای تسهیل درشناسایی این گروه ها بر چسب های رنگی که هرکدام معرف وضعیت خاصی است بکار میرود.
گروه نیازمند نجات فوری (رنگ قرمز) – گروه تاخیری (رنگ زرد) – گروه اقدامات سرپائی (رنگ سبز) – گروه افراد رو به مرگ (رنگ آبی) و گروه افراد فوت شده (رنگ سیاه)
الویت بندی مراقبتهای پزشکی در بخش اورژانس بر پایه اصول زیر می باشد:
۱-ماهیت و شدت آسیب یا شکایت بیمار ۲- تاریخچه ۳- وضعیت عمومی ۴- علائم حیاتی ۵- ارزیابی بالینی سریع بیمار.
به طور کلی پرستار تریاژ باید دارای سه مهارت اساسی باشد: الف – توانایی ارزیابی سریع ب- دانش و آگاهی کافی ج – استعداد و قابلیت فردی
در تریاژ بین بیمارستانی تصمیم گیری (جهت تریاژ) غالبا نیازمند آن است که دستیابی مجدد به تسهیلات و امکانات در مرکز دیگر مقدور باشد.
نتیجه گیری: با توجه به عوامل مداخله گر در اداره تریاژ در هر سطحی ضروری است استراتژی صحیحی جهت ارتقاء سطح کیفی مراقبت در فوریت ها به وسیله انتخاب افرادی دیده و مجرب پایه ریزی شود . چون اگر قرار باشد برای یک بیمار در این سیستم هزار کار انجام شود تا او به صورت فرد فونکسیونل به جامعه باز گردد انجام نهصد و نود و نه کار برای او نشانه نارسائی سیستم است.