مقاله تشبيه مرکب در غزل سبک عراقي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز و زمستان ۱۳۸۷ در پژوهشنامه ادب غنايي (زبان و ادبيات فارسي) از صفحه ۵ تا ۳۶ منتشر شده است.
نام: تشبيه مرکب در غزل سبک عراقي
این مقاله دارای ۳۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سبک عراقي
مقاله تشبيه مرکب
مقاله تشبيه تمثيل
مقاله تشبيه مرکب تخييلي
مقاله توصيف
مقاله بيان حال

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: آقاحسيني حسين
جناب آقای / سرکار خانم: براتي محمود
جناب آقای / سرکار خانم: نيك بخت عباس

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بررسي و نقد و تحليل تشبيه مرکب و بحث درباره انواع آن در غزل سبک عراقي، مي تواند راهگشاي علاقمندان به مطالعات ادبي جهت فهم بهتر آثار غنايي اين دوره باشد. تا آن جا كه بنده كنكاش نموده است، تحقيق مستقلي در اين زمينه از سوي محققان صورت نگرفته است. بنابراين به منظورتحقق اين هدف ۱۰% غزل هاي دوازده شاعر معروف و موثر اين دوره (به جز غزليات مولوي که به سبب گستردگي بيش از حد به ۵% بسنده شده است) مورد مطالعه و تحليل قرار گرفته است. بسامد تشبيهات مرکب در ديوان شاعران اين دوره، داراي اوج و حضيض است و با نزديک شدن به پايان اين دوره، از ميزان تشبيهات مرکب در غزليات کاسته مي شود.
فراواني اين نوع تشبيه در شعر شاعراني همچون سعدي، خواجو، کمال الدين اسماعيل، عراقي و عطار بيشتر از ديگران است؛ اما تنوع اغراض تشبيه که بيانگر نگرش فکري و جهان بيني شاعر است، در غزليات مولانا از همه وسيع تر و گسترده تر است؛ ضمن اين که حداقل يک سوي تشبيهات مرکب برخي از شاعراني که شعرشان صبغه عرفاني دارد، از نوع عقلي است. سعدي در زمينه تشبيه مرکب تمثيلي و خواجو و انوري در تشبيه مرکب تخييلي از سرآمدان روزگار خود هستند.