مقاله تشخيص ملکولي ژن هاي بتالاکتاماز blaCTX و blaTEM در ايزوله هاي اسينتو باکتر، جدا شده از نمونه هاي باليني در بيمارستان هاي منتخب تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۸ در مجله ميكروب شناسي پزشكي ايران از صفحه ۱ تا ۹ منتشر شده است.
نام: تشخيص ملکولي ژن هاي بتالاکتاماز blaCTX و blaTEM در ايزوله هاي اسينتو باکتر، جدا شده از نمونه هاي باليني در بيمارستان هاي منتخب تهران
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اسينتوباکتر
مقاله مقاومت آنتي بيوتيکي
مقاله ESBL؛ blaCTX؛ blaTEM

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شاه چراغي فرشته
جناب آقای / سرکار خانم: اكبري شهميرزادي نيكو
جناب آقای / سرکار خانم: عباسعلي پوربشاش مريم
جناب آقای / سرکار خانم: جباري حسين
جناب آقای / سرکار خانم: مظفري نورامير

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و اهداف: شيوع باکتري هاي مولد بتالاکتامازهاي طيف گسترده (ESBL) در عفونت هاي بيمارستاني، از اهميت ويژه برخوردار است. اين مطالعه با هدف تعيين الگوي حساسيت آنتي بيوتيکي ايزوله هاي اسينتوباکتر نسبت به آنتي بيوتيک هاي بتالاکتام و تحقيق پيرامون وجود ژن هاي بتالاکتاماز blaCTX و blaTEM در ايزوله هاي جدا شده در بيمارستان هاي منتخب تهران صورت گرفت.
روش بررسي: در اين مطالعه مقطعي ۹۵ ايزوله اسينتوباکتر از نمونه بيماران بيمارستان هاي منتخب تهران در سال ۱۳۸۷ جمع آوري شد. الگوي حساسيت آنتي بيوتيکي با روش هاي انتشار از ديسک (disk diffusion) و حداقل غلظت بازدارنده سفتازيديم به روش Microbroth Dilution بر اساس دستورالعمل Clinical and Laboratory Standards Institute (CLSI) تعيين شد. توليد ESBL با تست فنوتيپي تاييدي (Phenotypic Confirmatory Tests) تعيين گرديد. ژن هاي blaCTX و blaTEM در ايزوله ها با روش Multiplex PCR شناسايي شدند. براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمونT-test  استفاده شد.
يافته ها: بيشترين و کمترين مقاومت در بين ايزوله ها به ترتيب نسبت به آنتي بيوتيک هاي سفکسيم (۹۵ ايزوله،
%۱۰۰) و کليستين (۴ ايزوله، %۴٫۲) مشاهده شد. حداقل غلظت بازدارنده نسبت به سفتازيديم در ۷۹ (%۸۳٫۱) ايزوله ≥۶۴mg/ml بود و ۱۸ (۱۸٫۹%) ايزوله مولد ESBL بودند. ژن هاي blaTEM و blaCTX به ترتيب در ۱۱ (%۱۲٫۸) و ۱ (%۱٫۲) ايزوله يافت شد .
نتيجه گيري: حداقل غلظـت بازدارنده ايزوله هـا در مقابل سـفتازيديم بالا است و حضور ژن  blaTEMدر آنها بسيار قابل توجه مي باشد. با توجه به ايـنکه در مطـالعه حاضـر کمتر از يک پنـجم ايزولـه ها مولـد ESBL هـستند، لذا علاوه بر بتالاکتامازها، مکانيزم هايي از قبيل پمپ هاي تراوشي و پورين ها از علل ديگر مقاومت در اين باکتري ها مي باشد. از آنجاييکه عوامل مقاومت بر روي عناصر ژنتيکي متحرک قرار دارند، شناسايي سريع و رديابي اين سويه ها مي تواند نقش مهمي در جلوگيري از گسترش آنها داشته باشد.