سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش خاک، محیط زیست و توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

منصوره دهقانی – عضو هیئت علمی دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی شیراز و گروه خاکشناسی
حمیدرضا اولیائی – عضو هیئت علمی دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی شیراز و گروه خاکشناسی

چکیده:

سال ها ی متماد ی است که علف کشآترازین (۲- کلرور – ۴- اتیل آمینو – ۶- ایزوپروپیل آمینو – ۱ ، ۳ ، ۵ تریازین) به عنوان یک علف کش غیر انتخابی در اراضی غیر زراعی و به عنوان یک علف کش انتخاب ی به طور گسترده در اراضیزراعی به و یژه مزارع ذرت استفاده م ی گردد (تاملین، ۱۹۹۴ ). استفاده وسیع از ا ین علف ُ کش منجر به ا ین مسئله شده است که ملاحظات ز یست- محیطی بر اساس تشخیص و ردیابی این ماده در منابع آبی در غلظت بحرانی ۳ میکرو گرم در لیتر صورت گیرد. گزارش ها ی ز یاد مبنی بر آلودگی منابع آب توسط آتراز ین، منجر به مطالعات بسیاری بر رو ی خاک ها ی آلودهشده با ا ین ماده ، از طر یق فرایندهای اصلاح بیولولوژیکی شده است . تجزیه ب یولوژیکی به عنوان یک عامل ضرور ی در میزان آترازین در محیط ز یست به و یژه در خاک مطرح گرد یده است (آدامز و تورنمن، ۱۹۹۱ ). پایداری آتراز ین در خاک غالبًا با تکرار ا ستفاده از آن کاهش می یابد که ا ین امر بیانگر این است که خاک های حاوی آتراز ین منجر بهافزایش فعالیت باکتری های تجزیه کنندة آترازین می شود (پیوتی و همکاران، ۲۰۰۲)معدنی شدن کامل و سر یع آترازین هم به وسیله باکتر ی ها ی گروهی و هم باکتری های جدا ساز ی شده مشاهده گردیده شده است . گستره ا ی از باکتریهای تجزیه کننده آتراز ین شامل ،Acinetobacter ،Pseudomonas Rhizobium و Nocardioides ، Agrobacterium از خاک های تماس یافته با این ماده جدا سازی شده اند.بر این اساس اهداف این مطالعه عبارت بودند از:
۱) غنی سازی میکروارگانیسم های تجزیه کننده آترازین و
۲) جدا سازی و تشخیص آنها در خاک های زراعی که به مدت طولانی آترازین دریافت نموده اند.