سال انتشار: ۱۳۸۰

محل انتشار: دهمین کنفرانس مهندسی پزشکی ایران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

رسول امیرفتاحی – دانشجوی دکتری الکترونیک – دانشکده مهندسی برق دانشگاه صنعتی امیرکبیر
محمدحسن خالصی – استاد بخش ENT دانشگاه علوم پزشکی تهران و سرپرست مرکز تحقیقات شنوایی بیما
محمدتقی خرسندی – دانشیار بخش ENT دانشگاه علوم پزشکی تهران
مسعود متصدی – استادیار بخش ENT دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده:

واکه های دهانی کودکان ناشنوای بدون سابقه شنوایی (Prelingual) از گفتار آنها استخراج شده و قبل از عمل جراحی کاشت حلزون (Cochlear Implant-CI) و نیز در فواصل زمانی متعدد پس از آن در دو وضعیت پروتز – روشن (PN) و پروتز – خاموش (PF) مورد آنالیز قرار گرفته است. هدف از انجام این آنالیزها، تعیین کمی و عددی میزان تأثیر برقراری فیدبک شنوایی از طریق پروتز بر تولید صحیح واکه های دهانی و کاهش میزان خیشومی شدگی آنها با گذشت زمان بوده است. نتایج به دست آمده نشان می دهند که استفاده از پروتز کاشت حلزون باعث بهبود تولید واکه های دهانی در این بیماران شده و با گذشت زمان توسط بیمار یادگیری می شود. به نحوی که پس از گذشت زمان کافی از برقراری فیدبک شنوایی، این کودکان قادر خواهند بود که بدون نیاز به استفاده از پروتز کاشت حلزون، واکه های دهانی خود را به طور صحیح و با حداقل میزان خیشومی شدگی ادا نمایند.