سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: پنجمین همایش سراسری علوم انسانی و هنر

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

بهمن امانی بابادی – کارشناس ارشد مدیریت صنعتی و مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد آبادان و خرمشهر ، واحد اهواز و مرکز پیام نور آبادان

چکیده:

توجه به عامل انسانی در بهبود سیستم کیفیت در سازمانها و نقش تعیین کننده و موثر نظامهای ارزیابی و نظارت کارآمد در بهبود و تعالی سازمانها در علوم مدیریت نوین امروزه کاملاً شناخته شده است که در این میان بهره گیری از شیوه های نوین ارزیابی منطبق بر مدلهای تعالی سازمانی (EFQM) در سازمانهای ایرانی رو به گسترش است. تجربه عملی بکارگیری مدل EFQM در سازمانهای ایرانی حاکی از ویژگی های بارز این مدل برای ارزیابی در سازمان هاست. مدل EFQM در میان روشهای موجود جهت ارزیابی سازمانها ، جامع تر ، کاربردی تر و منطبق تر بر ماهیت کاری شهرداریها و بهترین روش جهت ارزیابی عملکرد شهرداریها می باشد. این مدل نقاط قوت و حوزه های بهبود شهرداری را در مقایسه با وضعیت ایده آل و همچنین در قیاس با رقبا بصورت کمی نشان داده و علاوه بر آن اولویتهای بهبود و اقدامات اصلاحی و پیشگیرانه مورد نیاز را معرفی می کند. در این مقاله ضمن معرفی مدل تعالی سازمانی (EFQM) و تکنیک رادار که بر چرخه دمینگ استوار بوده، فرآیند خود ارزیابی در شهرداری معرفی می گردد.