مقاله تعريف بند (پاراگراف) در نثر فارسي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۸۹ در كاوش نامه زبان و ادبيات فارسي (كاوش نامه) از صفحه ۵۵ تا ۸۶ منتشر شده است.
نام: تعريف بند (پاراگراف) در نثر فارسي
این مقاله دارای ۳۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پاراگراف بندي
مقاله واو استيناف
مقاله نثر کهن فارسي
مقاله آيين نگارش

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اميني محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در مباحث علمي زبان شناسي و يا آيين نگارش، مفهوم بند يا پاراگراف صرفا قطعه اي از نوشته نيست که با فاصله سطرها از قطعات مشابه ديگر متمايز شده باشد، بلکه منظور از آن، قالب و ساختاري است که در ژرف ساخت اين قطعه از کلام وجود دارد و بيان انديشه را براي نويسنده راحت تر و فهم محتوا را براي خواننده آسان تر مي کند. پس تنها به دليل عدم تفکيک صوري پاراگراف در نسخ قديم فارسي نمي توان مدعي شد که اين ساختار اساسي در نثر فارسي وجود نداشته است. از آنجا که در زبان فارسي هنوز بحث علمي دقيق و تفصيلي چنداني درباره ماهيت و چگونگي و انواع بند آغاز نشده است، اين مقاله به عنوان نخستين گام نظري اين پژوهش بنيادي مي کوشد از طريق استفاده از چهارچوب علمي و تجارب عملي بين المللي بويژه در زبان انگليسي، تعريفي جامع از حدود و ثغور و ساختار کلي پاراگراف در نثر فارسي عرضه کند. براي اين کار نخست واژه پاراگراف را ريشه شناسي کرده و تاريخ آن را به کوتاهي از کهن ترين ايام در شرق و غرب دنبال کرده است. آنگاه به بررسي ساختار بنيادين پارگراف شامل هسته و جمله هاي پشتيبان پرداخته زيرا اساسا هسته هر پاراگراف حاوي يک فکر اصلي است که معمولا در نخستين جمله مي آيد و سپس جملات ديگر آن را مي پرورانند. در ادامه، با عرضه شواهدي از نثر کهن فارسي، به تبيين ساختار پاراگراف و تشريح مهم ترين ويژگي هاي آن پرداخته است. مطالعه تاريخي روند و شيوه هاي نگارش پاراگراف به روشني تاثیر شيوه پاراگراف نويسي متون پهلوي را نشان داده و از ويژگي خاص و نامکشوفي در نثر کهن فارسي پرده برمي دارد که مي تواند در مطالعات سبک شناسي نثر فارسي نيز کاربرد داشته باشد.