حضرت امام خميني (ره) در کتاب شرح دعاي سحر در تعريف زيبايي مي فرمايند،  « زيبايي يعني وجود به نسبت قوت آن ».  و اين تعريف را مورد تأييد اغلب حکماي اسلامي ميدانند. با اين تعريف ،  مفهوم زيبايي سراسر عالم وجود را پر کرده است و مفهوم زشتي به معناي نبود و نيستي تبيين مي شود. اما از آنجا که در هستي شناسي اسلامي ،  وجود داراي دو شأن کلي است با عناوين (واجب الوجود) و (ممکن الوجود) و وجودهاي ممکن خود داراي مراتبي هستند که در بندهاي پنج و شش يعني مطالب شناخت شناسي و انسان شناسي نيز به آن پرداخته شد. (نمودار شماره ١٠ و١١)

نتايج ذيل را مي توان به عنوان مکتب زيبايي شناسي اسلامي از مطالب فوق استنباط نمود.

١- از آنجا که موجودات هستي داراي مرتبه و انواع هستند،  ابزار و شيوه هاي ادراک زيبايي توسط انسان که مي توانند همه اسماء الهي ١٠ را تلقي ١١  نمايند نيز، داراي انواع بوده و انسان همه ابزار ادراک عالم وجود يعني همه ابزار ادراک زيبايي هاي متنوع را دارد.

٢- موجودات هر چه داراي مرتبه بالاتر و عالي تري باشند زيبايي آنها منبسط تر و ابتهاج ناشي از ادراک آنها توسط انسان عظيم تر و کامل تر است .

٣- از منظر توصيف کمي و صوري زيبايي ،  تعريف آن به عنوان وجود،  همه شکل ها و صورت ها،  رنگ ها،  نقش ها،  نواها و همه آنچه را که توسط حواس پنج گانه انسان قابل حس کردن بوده و خواهد بود،  فرا مي گيرد،  بنابراين از اين منظر،  نسبت به ساير مکاتب حصري،  مکتبي جامع و مانع است .