سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: دومین سمینار پژوهشی گوسفند و بز کشور

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

امیرارسلان کمالی – کارشناس بخش تحقیقات علوم دامی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی بوشه
حسین غلامی – عضو هیئت علمی موسسه تحقیقات علوم دامی کشور
عبدالمهدی کبیری فرد – کارشناس ارشد بخش تحقیقات علوم دامی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی
محمدهادی صادقی – عضو هیئت علمی بخش تحقیقات علوم دامی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیع

چکیده:

این پژوهش طی دو مرحله، به من ظور تعیین ارزش غذایی بوته گوجه فرنگی و مناسب ترین میزان مصرف ملاس جهت خوش خوراکی آن در تغذیه بزغاله های پرواری، انجام شد . ابتدا پس از تجزیه شیمیایی بوته، قابلیت هضم ظاهری آن با صفر ۱۰،۵ و ۱۵% ملاس تعیین شد . مرحله دوم با ۳۲ رأس بزغاله در قالب یک طرح کاملا تصادفی با ۴ تیمار، ۴ تکرار و هر تکرار با ۲ واحد آزمایشی انجام شد . جیره تیمارها دارای بوته گوجه فرنگی با درصدهای فوق الذکر ملاس بود . نتایج نشان داد که ضرایب قابلیت هضم ظاهری بوته گوجه فرنگی با ۱۵ % ملاس نسبت به دیگر تیمارها بیشتر بوده و در مورد ماده خشک و انرژی خام اختلاف معنی داری با دیگر تیمارها داشت (۰/۰۵>P) طبق نتایج آزمایش پرواربندی، بین خوراک مصرفی روزانه و افزایش وزن روزانه بزغاله های تیمارها اختلاف معنی داری وجود نداشت (۰/۰۵>P) همچنین ضریب تبدیل غذایی جیره های دارای بوته به همراه ۱۵ و ۱۰% ملاس از سایر جیره ها بهتر بوده و تفاوت معنی داری با آنها داشتند(۰/۰۵>P) . بطور کلی می توان نتیجه گرفت که از بوته گوجه فرنگی در جیره بزغاله های پرواری می توان استفاده نمود و به ترتیب افزودن ۱۵ و ۱۰% ملاس به آن، بهتر از افزودن ۵% ویا اضافه نکردن آن می باشد.