سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: هفتمین همایش بین المللی سواحل، بنادر و سازه های دریایی

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

نسیم جهانفر – کارشناسی ارشد عمران-آب دانشگاه شهید چمران اهواز
حمیدرضا غفوری – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید چمران اهواز

چکیده:

یکی از راه­های جلوگیری از پیشروی آب شور دریا به درون خورها، کنترل دبی جریان آب شیرین ورودی به رودخانه­هایی است که به خور منتهــــی می­شوند. هرچه دبی آب شیرین ورودی بیشتر باشد، عقب­نشینی آب شور دریا بیشتر و سریعتر صورت می­گیرد؛ از طرفی به علت ارزشمند بودن منابع آب شیرین رودخانه و لزوم استفاده حداکثر از آن، همواره امکان رهاسازی مقادیر معتنابهی از آب شیرین وجود ندارد.لذا اعمال یک مدیریت صحیح در استفاده از منابع آب شیرین به نحوی که هم حتی­­المقدور از هدر رفتن آب شیرین جلوگیری شده و هم غلظت شوری خور در محدوده مجاز باقی بماند، ضروری به نظر می­رسد. در این صورت استفاده بهینه از منابع موجود صورت خواهد گرفت.
معیار بهینه­سازی غلظت شوری جریان، به حداقل رساندن اختلاف غلظت آب رودخانه پس از جزر و مد نسبت به غلظت مطلوب است.به این منظور برای شبیه­سازی پیشروی آب شور دریا و تعیین پارامترهای هیدرولیکی جریان، معادلات هیدرودینامیکی شامل پیوستگی و ممنتوم به همراه معادله انتقال شوری در حالت یک بعدی و برای خور کاملاﹰمختلط به کار گرفته شده­اند و با حل عددی این معادلات به روش المان محدود یک مدل شبیه­ساز تهیه گردیده است. در قسمت بعد برای یافتن دبی بهینه از روش کلاسیک بهینه­یابی افزایشی لاگرانژ وبا اعمال محدودیت روی مقدار دبی ورودی، با هدف به حداقل رساندن تابع مجموع مجذورات اختلاف میان مقدار غلظت محاسبه شده توسط مدل شبیه­سازی و مقدار غلظت مطلوب مورد نظر استفاده شده است. جهتارزیابی مدل، یک مسئله حل شده که نتایج آن حاکی از عملکرد مطلوب مدل در کنترل میزان شری می­باشد.