سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

مارال اعتصامی – کارشناس ارشد زراعت و اصلاح نباتات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی
سرالله گالشی – عضو هیات علمی گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی
افشین سلطانی – عضو هیات علمی گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی
عباسعلی نوری نیا – عضوهیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان گلستان

چکیده:

ارتباط صفات گیاه با یکدیگر و سهم آنها در تعیین عملکرد دانه و شناسایی محدودیت های دستیابی به حداکثر عملکرد یک گیاه در محیطی معین، پیش نیاز ارائه تیپ ایده ال گیاه می باشد. بدین منظور ۱۰ ژنوتیپ جو به نام های ۱- یکنواخت، بومی، ایذه، سیاه، صحرا، ترکمن، ۱۴G، ۵G، ۱۱G، ۱۵G مورد بررسی قرار گرفتند. آزمایش در سال زراعی ۱۳۸۵-۱۳۸۴ در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان به صورت طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار به اجرا در آمد. نتایج نشان داد ژنوتیپ ها از نظر عملکرد با یکدیگر اختلاف معنی داری نداشتند . پرمحصول ترین و کم محصول ترین ژنوتیپ ، ۱۴G و ترکمن (۴۷۴۴/۸ و ۳۰۷۵/۳ کیلوگرم در هکتار) بود. درصد خوابیدگی، انتقال مجدد، روز تا گرده افشانی و روز تا رسیدگی فیزیولوژیک نسبت به سال آزادسازی روند کاهشی، شاخص برداشت، عملکرد و اجزای عملکرد، ، طول دوره پر شدن دانه روند افزایشی نشان داد. عملکرد بیولوژیک و سرعت پر شدن دانه به ازای هر سال آزادسازی تغییرات بسیار ضعیفی در ژنوتیپها داشت.