سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

مجید محرم زاده – عضو هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اردبیل(مغان)
داریوش فتح اله.. طالقانی – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر چغندرقند
رحیم محمدیان – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر چغندرقند
محمد رضا ستاری شیراز – محقق بخش تحقیقات خاک و آب مرکز مغان

چکیده:

بر اساس طبقه بندی فائو دوره رشد چغندرقند به چهار مرحله شامل ابتدای رشد ، توسعه گیاه ، میانی و نهایی تقسیم می شود. به منظور تعیین میزان حساسیت گیاه چغندر قند به آب در مراحل مختلف رشد ، آزمایشی در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی از سال ۱۳۸۲ به مدت ۳ سال به مورد اجرا گذاشته شد . تیمارهای آزمایشی شامل تنش رطوبتی در هر یک از مراحل رشد و تیمار شاهد (دور آبیاری بر مبنای ۹۰ میلی متر تبخیر از طشتک کلاس A) بود. در مراحل اعمال تنش ، دور آبیاری بر اساس کسر رطوبتی خاک از حد ظرفیت مزرعه ای (FC) تعیین و آبیاری پس از مصرف ۹۰ % آب قابل استفاده توسط گیاه انجام شد . نتایج تحقیق نشان داد که چنانچه در دشت مغان چغندر قند در مرح له میانی رشد با کمبود آب و طولانی شدن دور آبیاری مواجه گردد، دمای بالای تابستان (تا ۳۷ درجه سانتی گراد در مردادماه ) و تعرق زیاد، عملکرد ریشه و درصد قند را در مقایسه با سایر تیمارها ی تنش و شاهد به طور معنی داری کاهش خواهد داد. از نظرمقادیر ناخالصی غیر قندی و نسبت K+NA/N در بین تیمارهای مختلف اختلاف معنی داری در سطح احتمال ۵% مشاهده نشد. لیکن قطع آبیاری در مرحله میانی سبب افزایش ناخالصی ها گردید.