مقاله تغييرات جمعيت شته هاي كلزا، زيست شناسي گونه شته خردل .Lipaphis erysimi Kalt و كارآيي دشمنان طبيعي آن در مزارع كلزاي خوزستان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۹ در دانش گياهپزشكي ايران (علوم كشاورزي ايران) از صفحه ۱۶۵ تا ۱۷۸ منتشر شده است.
نام: تغييرات جمعيت شته هاي كلزا، زيست شناسي گونه شته خردل .Lipaphis erysimi Kalt و كارآيي دشمنان طبيعي آن در مزارع كلزاي خوزستان
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کلزا
مقاله شته خردل
مقاله دشمنان طبيعي
مقاله تغييرات جمعيت
مقاله خوزستان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خواجه زاده يداله
جناب آقای / سرکار خانم: ملكشي سيدحسن
جناب آقای / سرکار خانم: كيهانيان علي اكبر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
با انجام نمونه برداري مزرعه اي طي سال هاي ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۳ گونه هاي مختلف شته در مزارع كلزاي استان خوزستان شناسايي و گونه غالب آن تعيين شد. بر اساس داده هاي جمع آوري شده تغييرات جمعيت شته هاي كلزا و دشمنان طبيعي آنها مورد بررسي قرار گرفت. همچنين بيولوژي گونه شته غالب در شرايط كنترل شده بررسي گرديد. ميانگين نمونه برداري ها طي دو سال زراعي نشان داد كه شته هاي خردلLipaphis erysimi (Kalt.)، مومي كلم Brevicoryne brassicae (L.) و سبز هلو Myzus persicae (Sulzer.) به ترتيب با ۶۶٫۷۱، ۲۴٫۹۹ و ۸٫۲۹ درصد شته هاي فعال در مزارع كلزاي خوزستان را تشكيل مي دهند. شاخص آلودگي به شته خردل در بهمن ماه حداقل (۱۰٫۵-۲۸٫۶) و در اسفند ماه با ايجاد شرايط مناسب محيطي (ميانگين دما ۱۷-۱۷٫۶oC و رطوبت نسبي %۵۰) شاخص آلودگي ۱۰۷۲-۲۲۴ در اواسط اسفند تا نيمه اول فروردين، طي دو سال زراعي رسيد. شاخص آلودگي طي سال زراعي ۸۳-۸۲ بيشتر از سال زراعي ۸۲-۸۱ بود. شته خردل در شرايط كنترل شده در مدت ۷٫۶۵±۱٫۱۲ روز يك نسل و هر شته ماده بكرزا ۴۳٫۵±۱۸٫۵ نوزاد توليد نمود. گونه غالب شكارچي هاي مزارع كلزاي خوزستان به ترتيب كفشدوزك ۷ نقطه ايCoccinella septempunctata L.  و مگس هاي گل Episyrphys balteatus F. بودند كه طي ماه هاي آذر و دي در طبيعت ظاهر و در فروردين ماه به اوج خود رسيدند، دو گونه پارازيتوئيد Aphidius ervi M. وDiaeretella rapae H.  به ترتيب با تركيب جمعيتي ۷۸٫۲ و ۲۱٫۸ درصد در مزارع كلزا ظاهر شدند. اين دو پارازيتوئيد مجموعا طي سال هاي مورد مطالعه بين ۱٫۷۶ تا ۸ درصد شته ها را پارازيته كردند. دشمنان طبيعي فوق الذكر به علت محدوديت در تغذيه از ميزبان، زاد و ولد و عدم انطباق با دوره زندگي شته ها، قدرت كافي براي كنترل جمعيت شته ها را ندارند.