سال انتشار: ۱۳۷۹

محل انتشار: چهارمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

حبیب اله قاسمی – دانشگاه تربیت مدرس
مسیب سبزه ئی – سازمان زمین شناسی کشور
تیری ژوتو – دانشگاه برست فرانسه

چکیده:

توده الترامافیک-مافیک سیخوران در جنوب شرقی زون دگرگونی سنندج-سیرجان در منطقه اسفندقه در استان کرمان قرار دارد. مطالعه دقیق واحدهای اصلی سنگ شناسی این توده تغییرات آشکار و نهانی را در ترکیب اجزای سازنده آن نشان می دهد. الیون به عنوان یکی از کانی های اصلی سنگ ساز به صورت فازهای پسماندی، کومولوس و اینترکومولوس حضور داشته و میزان فورستریت آن از ۶۹ تا ۹۵ درصد تغییر می کند. کروم اسپینل به عنوان یک فاز فرعی اما مهم، صرفا در واحدهای التراماتیک حضور داشته و ترکیب شیمیایی آن تغییرات قابل ملاحظه ای مانند غنی شدن از آهن و آلومینیم و تهی شدن از کروم از قاعده به بالای توالی، نشان می دهد. کلینوپیروکسن که ابتدا در بخش بالایی واحد عبوری به عنوان یک فاز اینترکوموس ظاهر می شود، در بخش های بالاتر به یک فاز کومولوس مهم تبدیل شده ولی ترکیب آن تغییر چندانی نمی کند و در محدوده دیوپسید باقی می ماند. ارتوپیروکسن، درهارزبورژیت ها با ترکیب انستاتیت و در ورلیت ها، لرزولیت ها، فلدسپاتیک پریدوتیت ها، گابروهای لایه ای و ایزوتروپ با ترکیب برونزویت و اوایل محدوده هیپرستن حضور دارد. پلاژیوکلاز، ابتدا در کومولاهای الترامافیک با ترکیب آنورتیتی خالص و به شکل اینترکومولوس، ظاهر و در گابروهای لایه ای و سپس ایزوتروپ به یک فاز کومولوس عمده تبدیل می شود، ترکیب شیمیایی آن، تغییرات بسیار اندکی نشان داده و در محدوده های آنورتیت درصد ۸۳ تا ۱۰۰ تغییر می کند.