سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: همایش تمرکز و عدم تمرکز در فرایند برنامه ریزی درسی

تعداد صفحات: ۲۸

نویسنده(ها):

رضا نوروززاده – عضو هیات علمی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و دانشجوی دوره دکتری برنام
رضا محمودی – استادیار دانشگاه تربیت معلم
کورش فتحی واجارگاه – دانشیار دانشگاه شهید بهشتی
عبدالرحیم نوه ابراهیم – استادیار دانشگاه تربیت معلم

چکیده:

آموزش عالی محور توسعه، موتور حرکت و تحول در جوامع مختلف است . چرا که آموزش عالی کانون اصلی تربیت نیروی انسانی متخصص و آموزش دیده است . که می تواند با برخورداری از ایدهها و اندیشههای نو هرلحظه در شریانهایحیاتی حرکت رو به رشد جامعه، بالقوهگیهای نوینی را تزریق نماید . از این رو، نظام آموزش عالی – دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالی که متولی امر تربیت نیروی انسانی هستند – طراح اصلی و بنیان افکن چارچوب اساسی برنامه ریزی رشد و پیشرفت جامعه محسوب می شود . برنامه های درسی از مهم ترین ابزار و عناصر تحقق بخشیدن به اهداف و رسالت های کلی آموزش عالی هستند . از این رو، برنامة درسی که قلب مراکز دانشگاهی به شمار میآید، شایستة توجه دقیق است . برنامهریزی درسی بنا به سرشت خود متعلق به خود دانشگاهها و دانشگاهیان است و نمیتوان از بیرون از محیط دانشگاه و بالای سر آن ها به صورت متمرکز برای دانشگاههای مختلف با مقتضیات خاص خود، برنامهریزیدرسی مطلوب و کارآمدی کرد.
تمرکززدایی یکی از جلوه های بنیادین مدرن سازی تدریجی و مداوم و نیز اصلاح بخش عمومی است ( آقازاده، ۱۳۸۴ ،ص ).۹ از این رو تفویض اختیارات برنامهریزیدرسی به دانشگاهها گامی در جهت تمرکززدایی برنامهریزیدرسی در نظام آموزش عالی کشور است . در این مقاله تعاریف، مفاهیم ، محاسن و معایب برنامهریزیدرسی متمرکز و غیرمتمرکز، تحولات برنامهریزیدرسی دانشگاهی درنظام آموزش عالی ایران با تأکید بر تفویض اختیارات برنامهریزی – درسی به دانشگاهها و اقدامات وزارت علوم، تحقیقات و فنّاوری در مورد بازنگری برنامههای درسی رشتههای تحصیلی نظام آموزش عالی مورد بحث و بررسی قرار میگیرد