سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: پانزدهمین کنگره دامپزشکی ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

سمیرا فضلی فر –
شیلا امیدظهیر –
داور شاهسونی – دانشیار دانشکده دامپزشکی دانشگاه فردوسی مشهد
محسن ملکی – دانشیار دانشکده دامپزشکی دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

در یکی از کارگاههای پرورش ماهیان گرمابی اطراف شهرستان سرخس در استان خراسان جنوبی تلفات نسبتا شدیدی در گونه آمور اتفاق افتاد ولی در سایر گونه ها ( کپور، فیتوفاگ و بیگ هد ) تلفات و علائم بالینی مشاهده نگردید . ماهیان آموری که به سطح آب آمده و در قسمت مرکزی استخر تجمع می کردند، بعد از چند ساعت تلف می شدند . ماهیان در حال مرگ را صید کرده و در شرا یط استریل از بافت خون، کبد و کلیه در محیط بلادآگار و مک کانکی کشت میکروبی داده شد. پس از ۲۴ ساعت پرگنه ها یی رشد کرد که با آزما یشات تشخیصی آئروموناس هیدروفیلا تشخیص داده شد . در کالبدگشایی بافت آبشش دچار خونریزی و پرخونی شدید، سطح کبد دارای رگه ها ی نازکی از خونریزی و بافت کلیه متورم و پرخون بود . نمونه برداری از بافت کبد، کلیه و آبشش انجام پذیرفت و در فرمالین %۱۰ فیکس و به آزما یشگاه دانشکده ارسال گرد ید . پس از تهیه مقاطع و رنگ آمیزی بروش هماتوکسیلین و ائوزین بافتها مورد بررسی میکروسکوپی قرار گرفتند . در بافت آبشش پرخونی، خونریزی، نکروز و هیپرپلازی و فیوز شدن لاملاها در قسمتها یی از رشته ها ی آبشش دیده شد . در بافت کبد پرخونی شدید، نکروز، نفوذ شدید سلولهای آماسی و افزا یش ملانوماکروفاژها و در بافت کلیه خونریزی و پرخونی بهمراه نفوذ سلولها ی آماسی قابل مشاهده بود . پارامترها ی مختلف آب شامل اکسیژن، آمونیاک، نیتریت، نیترات و …….. مورد آزما یش قرار گرفت که میزان آمونیاک بیش ازحد استاندارد بود . پس از تعو یض آب و اکسیژن دهی و استفاده از آنتی بیوتیک مناسب در جیره تلفات بعد از ۴۸ ساعت شدیدا کاهش یافت .