سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: چهارمین همایش ملی بیوتکنولوژی ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

علی جوانروح علی آباد – کرج، موسسه تحقیقات علوم دامی کشور، بخش بیوتکنولوژی
سید اسماعیل خانیان – اصفهان، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی
نوید دین پرست – تهران، انستیتو پاستور ایران، بخش بیوتکنولوژی
رسول واعظ ترشیزی – تهران، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده کشاورزی، گروه علوم دامی

چکیده:

در این تحقیق، جهت بررسی تنوع ژنتیکی نمونه های خون از محل پراکنش شش توده بز بومی ایران جمع آوری شد که شامل بز مرخز، بز کرکی رایینی، بز کرکی جنوب خراسان، بز سیاه لری، بز نجدی و بز تالی می باشد. ۱۶ آغازگر جهت یافتن چندشکلی، بررسی شد و از بین آنها تعداد ۱۰ آغازگر از هر توده از طریق PCR، صورت گرفت. طول قطعات تکثیر یافته در آغازگرهای مختلف از ۲۲۰ تا ۲۳۱۰ جفت باز تغییر می کرد. درصد چندشکلی ۵۳۹/. برآورد گردید. بر اساس باندهای چندشکل، بیشترین فاصله ژنتیکی بین توده های سیاه لری و کرکی جنوب خراسان بوده که معادل ۲۲۷/. محاسبه شد. کمترین فاصله ژنتیکی بین توده های تالی و کرکی رایینی بود که معادل ۰۸۱/. محاسبه گردید. درخت فیلوژنی ترسیم شده بر اساس روش Neighbor-Joining، توده های بز مورد مطالعه را در دو گروه قرار داد: گروه اول: توده های کرکی رایینی، تالی، کرکی جنوب خراسان و نجدی. گروه:توده های سیاه لری و مرخز. نتایج این تحقیق نشان داد که تکنیک RAPD ابزار مناسبی برای بررسی تنوع ژنتیکی در گونه های اهلی، محسوب می شود.