مقاله تهيه مركب زيستي جهت كاربرد در چاپ سلولي: مقايسه دو روش كشت سه بعدي قطره معلق و لوله مخروطي در چاپ زيستي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله ديابت و متابوليسم ايران (مجله ديابت و ليپيد ايران) از صفحه ۳۰۳ تا ۳۱۵ منتشر شده است.
نام: تهيه مركب زيستي جهت كاربرد در چاپ سلولي: مقايسه دو روش كشت سه بعدي قطره معلق و لوله مخروطي در چاپ زيستي
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مهندسي بافت
مقاله توده هاي سلولي
مقاله كشت سه بعدي
مقاله خود مجتمع شوندگي
مقاله گسترش بافتي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شريفي علي محمد
جناب آقای / سرکار خانم: ايماني رعنا
جناب آقای / سرکار خانم: فخرزاده حسين
جناب آقای / سرکار خانم: حجتي امامي شهريار
جناب آقای / سرکار خانم: رهنمامشتاق پريسا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: هدف نهايي مهندسي بافت، طراحي و ساخت بافت هاي بدن و کمک به ترميم و جايگزيني بافت هاي آسيب ديده بدن است. تکنيک هاي مهندسي بافت چه به صورت سنتي و چه نوين، تلاش دارند تا بافت هايي با ويژگي هاي مشابه بافت هاي طبيعي بسازند؛ از اين رو زيست شبيه سازي به عنوان يکي از زمينه هاي مطرح در مهندسي بافت، مورد توجه است. درک آنچه درون بدن در هنگام شکل گيري و تکامل بافت ها و اندام ها به خصوص در مرحله جنيني اتفاق مي افتد، مي تواند در مطالعات مهندسي بافت مفيد باشد. مطالعات نشان داده که فرآيند خود مجتمع شوندگي توده هاي سلولي سه بعدي، مي تواند خصوصيات عملکردي و ساختاري بافت هاي طبيعي بدن را بيشتر شبيه سازي کند. از اين رو استفاده از توده هاي سلولي، به عنوان واحدهاي ساختاري بافت ها، به جاي سلول هاي مجزا، در تحقيقات مهندسي بافت پيشنهاد شده است. هدف از اين مطالعه تهيه توده هاي سلولي مطلوب جهت کاربرد در مهندسي بافت بود.
روش ها: از دو روش کشت سه بعدي Hanging Drop (HD) وConical Tube (CT)  جهت توليد توده هاي سلولي بهره گرفته شد. با تغيير چگالي اوليه سلولي و زمان پيش کشت، ابعاد توده ها، زيست پذيري و قابليت تکثير و قابليت گسترش بافتي توده ها مورد ارزيابي قرار گرفت.
يافته ها: بر طبق نتايج، هر دو روش به عنوان روش هاي آزمايشگاهي در دسترس، جهت تهيه توده هاي سلولي مناسب مي باشند. ابعاد توده ها و ميزان زنده بودن سلول ها توسط چگالي اوليه سلولي و زمان پيش – کشت قابل کنترل است، هر چند تغيير ابعاد در روش
HD، خطي تر از روش CT است. در روش HD، يکنواختي ابعاد توده هاي به دست آمده و همچنين شکل کروي آنها در مقايسه با روش CT قابل توجه بوده است. در هر دو روش، توده هاي با چگالي سلولي کمتر، خواص همچسبي کمتري را نشان داده و در برهمکنش با محيط تمايل بيشتري به چسبندگي، گسترش و در نتيجه تکثير سلولي دارند.
نتيجه گيري: روش HD قادر به توليد توده هايي با ويژگي هاي مطلوب تر جهت کاربرد به عنوان واحدهاي ساختاري در مطالعات مهندسي بافت است.