مقاله توانايي تشخيص مواجهه با ريزموج تابشي تلفن هاي همراه GSM توسط کاربران و تاثير اين امواج بر علايم حياتي آنان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمان از صفحه ۲۵۷ تا ۲۶۷ منتشر شده است.
نام: توانايي تشخيص مواجهه با ريزموج تابشي تلفن هاي همراه GSM توسط کاربران و تاثير اين امواج بر علايم حياتي آنان
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله حساسيت
مقاله ريزموج
مقاله تلفن همراه
مقاله GSM
مقاله ميدان الکترومغناطيسي
مقاله علايم حياتي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مرتضوي سيدمحمدجواد
جناب آقای / سرکار خانم: عاطفي محمد
جناب آقای / سرکار خانم: باقري شيرين
جناب آقای / سرکار خانم: بهاالديني نجمه
جناب آقای / سرکار خانم: بشارتي افسانه
جناب آقای / سرکار خانم: اسلامي جمشيد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: با توجه به اينکه بيشتر مطالعات قبلي در زمينه عوارض ناشي از مواجهه با ميدان هاي الکترومغناطيسي تلفن هاي همراه محدود به اظهارات شخصي افراد مي شود، اين مطالعه با هدف بررسي توانايي افراد در تشخيص مواجهه واقعي و مواجهه کاذب با اين امواج و بررسي تغييرات علايم حياتي در هنگام مواجهه واقعي با ميدان هاي الکترومغناطيسي نسبت به مواجهه کاذب انجام شد.
روش: طي دو مرحله غربال گري، از ميان ۷۰۰ دانشجوي دانشگاه هاي شيراز تعداد ۲۰ نفر با علايم حساسيت زياد نسبت به مواجهه با ميدان هاي الکترومغناطيسي وعدم مواجهه زياد با ساير منابع ميدان هاي الکترومغناطيسي (غير از تلفن همراه) انتخاب و پس از کسب رضايت طي دو نوبت به صورت واقعي و کاذب به مدت ۱۰ دقيقه در معرض پرتوهاي ريزموج تابشي از تلفن همراه قرار گرفته و از آنها در خواست گرديد احساس خود را در مورد وجود يا فقدان عوارض بيان نمايند. تمام اين افراد در مرحله سوم مطالعه به دستگاه هاي مانيتور ICU متصل شده و علايم حياتي آنها نظير ضربان قلب، تنفس، و فشار خون به دقت ثبت گرديد.
يافته ها: اختلال در توجه و تمرکز و کمر درد ارتباط معني دار آماري با استفاده از تلفن همراه داشتند (P<0.05). هم چنين هنگامي که به شدت هر يک از نشانه هاي بيماري امتيازي داده شد و مجموع اين امتيازات تعيين گرديد، بين استفاده از تلفن همراه و محل قرار دادن گوشي حين مکالمه با مجموع شدت نشانه هاي بيماري ارتباط معني دار آماري مشاهده گرديد (P<0.0001). در مرحله دوم تنها ۵ نفر (%۲۵ از افراد) توانستند در هر دو آزمايش مواجهه واقعي و کاذب وجود يا نبود پرتوهاي ريزموج تابشي از تلفن همراه را تشخيص دهند که اين درصد کاملا منطبق با ميزان احتمال تشخيص هاي کاملا تصادفي است. اين افراد در مرحله سوم مطالعه هيچ گونه تغييري در علايم حياتي نظير ضربان قلب، تنفس، و فشار خون در مراحل تابش واقعي و کاذب نداشتند.
نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه در راستاي ديگر مطالعات مي تواند تاييد کننده نقش عوامل روان شناختي در افرادي باشد که داراي حساسيت ظاهري نسبت به مواجهه با ميدان هاي الکترومغناطيسي مي باشند.