سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: هفتمین همایش حمل و نقل ریلی

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

حمیدرضا رادنژاد – مدیر پروژة یا علی (ع)
منصور خافکی – عضو هیئت علمی دانشگاه بی نالملل امام خمینی (ره)

چکیده:

افزایش سرعت در عرصة ریلی از دهة پنجاه میلادی مورد توجه طراحان و متفکران تکنولوژی حمل و نقل ریلی بوده است . اولین گزینة مورد توجه برای افزایش سرعت استفاده از موتورهای توربین گاز بوده که بنا به دلیل گران شدن قیمت سوخت در دهة هفتاد و عمر کوتاه موتورهای توربینی و تکنولوژی حساس این موتورها پس از ورود تکنولوژی قطارهای برقی با استفاده از شبکة بالاسری از کانون توجه طراحان برای دو دهه خارج شد .رشد تکنولوژی در عرصة طراحی و ساخت توربینهای گاز با عمر طولان یتر و مصرف سوخت کمتر و ضریب اطمینان بالاتر موجب شد تا با توجه با مشکلات قطارهای برقی در شبکة بالاسری برای سرمای هگذاری سنگین ایجاد این خطوط و مهمتر از آن محدودیت حرکت در مسیرهای برقی ، بار دیگر استفاده از توربینهای گاز مورد توجه طراحان علوم ریلی قرار گیرد .بررسی شرایط نشان می دهد که این نوع قطارها برای تعریف کلاس سرعت سریع در ایران گزینه هایی در خور هستند .