سال انتشار: ۱۳۸۱

محل انتشار: همایش توسعه مبتنی بر دانایی

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

احمد کاردان – مرکز آموز شهای مجازی دانشگاه صنعتی امیرکبیر
احمد فهیمی فر – ریاست دانشگاه صنعتی امیرکبیر

چکیده:

در طی سالیان اخیر تقاضای روز افزون برای ورود به دانشگاه و ادامه تحصیل در زمینه های دلخواه بر کسی پوشیده نیست. رشد جمعیت جوان کشور از یک طرف و نیاز کشور به متخصصینی برای اجرای طرح های صنعتی، کشاورزی و دیگر زمینه های مورد نیاز از طرف دیگر، ضرورت ت وجه به روشهای نوین آموزشی و از جمله آموز شهای مجازی را روشن می نماید. بنابر این ، در این مقاله سعی می گردد ویژگی های آموزش های مجازی در پاسخگوئی به نیازهای جامعه برای داشتن حداکثر دسترسی ممکن به آموزش عالی مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد. با این وجود برای توسعه آموزش های مجازی در سطح دانشگا ههای کشور باید عوامل محرک و موانع بازدارنده را بخوبی شناخت و با استفاده از تجربه های بدست آمده، را هکارهای مناسبی را برای سرعت بخشیدن به فرآیند توسعه آموزش های مجازی انتخاب نمود . در این مقاله سعی می گردد چالش های پیش رو در زمینه تولید محتوای دروس الکترونیکی، ویژگی های یک سامانه مدیریت آموزش مجازی و روش های مناسب برای جلب نظر و همکاری اساتید معرفی ش وند. در راستای تولید محتوای الکترونیکی دروس مجازی بدلیل ضرورت سرمایه گذاری کلان لازم است خ طمشی مناسبی اتخاذ گردد تا از طریق خودکفا کردن فرآیند تولید دروس بتوانیم بر شتاب تولیدآنها بیافزائیم . متقابلاً لازم است با توجه به استانداردهای تعریف و بومی شده چارچوب لازم برای ارتقاء کیفی دروس مجازی فراهم شود. در این مقاله سعی می گردد مؤلفه های مهم در راستای توسعه کمی و کیفی دروس مجازی م عرفی شده و تشریح گردد . از دیگر فرازهای این مقاله توجه به عامل های محرک و مشوق برای جلب همکاری اساتید در تدوین و تولید دروس مجازی است . توجه به حقوق مادی و معنوی اساتیدی که سرمایه عظیم تجارب علمی خود را در قالب یک درس الکترونیکی در معرض دید واستفاده نسبتاً عمومی قرار می دهند از مولفه های مهم در این مقوله است . در این مقاله سعی می گردد به تجاربی که در این زمینه به کار رفته است اشاره شود.
بنابر این، در راستای یک حرکت ملی به منظور توسعه آموزش عالی و فراهم نمودن بستری قابل دسترسی برای اکثریت متقاضیان ورود به دان شگا ههای کشور، لازم است مدلی مناسب برای این همکاری تعریف گردد. در بخش پایانی این مقاله سعی می گردد مدلی ارائه شود که با بهره مند شدن از همکاری جمعی اساتید و دانشگاه های کشور، آهنگ توسعه آموز شهای مجازی در دانشگا هها را پرشتاب نماید.