سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی صنعت، دانشجو و توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۲۳

نویسنده(ها):

حمیدرضا حلافی – عضو هئیت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد آبادان

چکیده:

پارک های علمی وتکنولوزی (فناوری) به عنوان یکی از اجزای نظام ملی نوآوری و حلقه ای از زنجیره توسعه اقتصادی مبتنی بر دانش و فناوری شناخته می شوند. با توجه به رویکرد سیاستگزاران به توسعه اقتصادی پایدار تحت استراتژی فناوری که از دهه شصت میلادی شروع شد ، تاسیس و گسترش پارک های علمی و فناوری نیز در بسیاری از نقاط جهان آغاز شد . پارک ها در جایگاه تعامل سیاست ، اقتصاد و علم قرار دارند و برآیند همکاری سه بخش دولت ، صنعت و دانشگاه می تواند موفقیت آنها را به همراه داشته باشند. پارک علمی و فناوری سازمانی است که از طریق ارائه تسهیلات و حمایت مؤثر از احداث صنایع کوچک و متوسط متکی بر نوآوری و افزایش قدرت رقابت در موسسات مستقر در پارک و ایجاد یک فضای جذاب کسب و کار و فراهم نمودن زیر ساخت های مناسب برای سرمایه گذاران خارجی و متخصصین داخلی می توانند به توسعه اقتصادی کشور کمک شایان نمایند. تجربه تأسیس پارک های علمی و فناوری در کشورهای توسعه یافته و هم چنین در برخی از کشورهای در حال توسعه نظیر هندوستان و چین نشان می دهد که رعایت پیش نیازهای اساسی و تمهید شرایط و امکانات مورد نیاز و وجود هماهنگی های لازم بین دولت ، صنعت و دانشگاه می تواند ضامن موفقیت پارک در رسیدن به اهداف خود که در نهایت به توسعه اقتصادی پایدار منجر می شود ، باشد. البته نمونه هایی از پارک های علمی و فناوری شکست خورده نیز در برخی از کشورها حتی در کشورهای پیشرفته نیز مشاهده شده است.