سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین همایش ملی فضای سبز و منظر شهری

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

ایلقار ستاری رئوف – دانشجوی کارشنای ارشد معماری دانشگاه آزاد قزوین
پیمان بهرامی فر – دانشجوی کارشنای ارشد معماری دانشگاه آزاد قزوین

چکیده:

امروزه دیگر بر ما روشن است که هیچ شهر یا منطقه ایخود را مستقل و منکف از محیط اطراف بداند.فعالیت های شهرسازی در همه کشورها به عنوان وسیله ای موثر برای اجرا و تحقق سیاستهای ملی و محلی موقعیت های عمده ای برای تجدید نظر در استفاده از زمین انرژی و محیط زیست ارائه می دهد.تا از این طریق بتوان سکونتگاههایی ایجاد کرد که نه تنها زندگی مطلوب و با کیفیتی را برای نسل حاضر و نسل های آینده در شهرها تامین کند بلکه پایداری کره زمین و روح انسانی را نیز تضمین نماید.به وضوح دیده می شود که الگوهای توسعه شهر در اغلب نقاط جهان از نظر روانی و اجتماعی مطلوبیتی ندارد.شهرها و سکونتگاههای موجود به هیچ وجه مطابق با معیارها و ضوابط مورد نظر نیستند.مراکز شهری اغلب فرسوده و خالی از فعالیت شده اند.حومه های شهری فاقد روحیه شهری و به شدت متکی بر اتومبیل اند.الگوهای پراکنده و بی رویه توسعه در مناطق شهری وابسته به یک شبکه ارتباطی و حمل و نقل پیچیده ای است که نتیجه آن گره های طولانی ترافیک و رفت و آمدهای طولانی و خسته کننده روزانه است.مردم بطور روزافزونی از یکدیگر جدا می شوند. الگوهای کاربری زمین با مبنای جداسازی و تفکیک قشرهای مختلف برحسب درآمد و شغل استوار است.واین خود ریشه در توزیع نامتعادل و غیر منصفانه امکانات و موقعیت ها دارد.اصل اساسی برای شکل گیری شهرهای پایدار و شهروند مدار بر مبنای ایجاد زیستگاهی مردمی و دوستانه حفظ منابع طبیعی و توجه به مکان یابیمحلهای با تراکم های متغییر و همچنین طراحی فضاهای سبز قابل استفاده می باشد.هدف ایجاد یک جامعه شهری است که سنت های محلی و توجه به محیط زیست را مدنظر قرار می دهد.و مشخصا به ساکنان در ایجاد یک زیستگاه سالم و تشویق آنها برای استفاده از اصول پایداری در ساختار بنا و محافظت از محیط زیست کمک می کند.در این مقاله با بررسی چند نمونه موردی از شهرهایی که با هدف معماری پایدار ساخته شده اند به ارائه اصول و راهکارهای بکار رفته در فضای سبز و مناظر شهری آنها می پردازیم .با این هدف که معنای شهر و ساخت و ساز در آن را بهمرتبه ای بلند از استانداردهای اکولوژی شهری ارتقا دهیم