سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش ملی مناسب سازی محیط شهری

تعداد صفحات: ۰

نویسنده(ها):

هومن بهمن پور – دانشجوی دکترای مدیریت محیط زیست، مدرس دانشگاه الزهرا
ناصر محرم نژاد – استادیار دانشکده محیط زیست و انرژی، دانشگاه آزاد اسلامی

چکیده:

نظر به انکه تهران یکی از بزرگ ترین و پر جمعیت ترین شهرهای جهان می باشد، مطالعه حاضر به بررسی ویژگی های فضاهای سبز شهری در سطح شهر تهران می پردازد، وسعت شهر تهران در طول دویست سال از حدود ۵ کیلومتر مربع به ۷۵۰ کیلومتر مربع رسیده، یعنی ۱۵۰ برابر بزرگتر شده است و جمعیت آن نیز از ۱۵ هزار نفر به بیش از ۷ میلیون نفر رسیده، یعنی ۴۰۰ برابر شده است. توسعه فضای سبز شهری در تهران از روند ر به رشدی برخوردار بوده است، به طوری که تعدادپارک ها در مقیاس همسایگی، محلی و منطقه ای افزایش یافته است؛ ولی نکته قابل توجه، توزیع و پراکنش نامناسب فضاهای سبز عمومی در سطح شهرتهران است، به طوری که مناطق (۱۷، ۱۴، ۱۲، ۱۱، ۱۰، ۹، ۸، ۷) دچار فقر سرانه فضای سبز (کمتر از یک متر مربع) می باشند. روند توسعه فضای سبز تهران از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۸۰، حدود ۱۱۴۳۱ هکتار می باشد. تعداد پارک ها از ۵۰ پارک با مجموع مساحت ۴۰۸/۴ هکتار در سال ۱۳۵۴، به ۹۱۵ پارک با مجموع مساحت ۱۲۹۸/۶ هکتار در سال ۱۳۸۱ رسیده است. روند توسعه جنگلکاری نیز از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۶ نزولی و از آن پس تا پایان سال ۱۳۸۱ صعودی بوده است.
به منظور دستیابی به شهری پایدار، نیاز به شناسایی و تقویت شاخصه های پایداری درشهرها می باشیم، از آن جمله، کمیت و کیفیت فضاهای سبز شهری می باشند.
تهدیدهای عمده فضای سبز شهری در تهران عبارتند از : عدم تدوین طرح جامع فضای سبز شهری، عدم نظارت بر حسن اجرای قوانین و مقررات، آفات و بیماری های گیاهی، کم رنگ بودن نقش مشارکت های مردمی، فقدان آموزش، تصرف و تخریب باغ ها.
راهکارهای پیشنهادی به منظور حفظ و توسعه فضای سبز شهری در تهران عبارتند از : تدوین طرح جامع فضای سبز، ارتقای نقش مردم، ارتقای بهره وری اکولوژیکی فضای سبز و ارتقای بهره وری اجتماعی فضای سبز.