مقاله توصيف گروه اسمي گويش بلوچي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهمن ۱۳۸۳ در نامه فرهنگستان از صفحه ۸۲ تا ۱۰۲ منتشر شده است.
نام: توصيف گروه اسمي گويش بلوچي
این مقاله دارای ۲۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: يوسفيان پاك زاد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بلوچي از زبانهاي ايراني نو شمال غربي است و شباهتهاي بسياري با زبان پارتي، از زبانهاي ايراني ميانه، و نيز با زبانهايي همچون كردي و تالشي دارد.
اگرچه الفنباين (۱۹۸۹) بلوچي را به شش گويش رخشاني (شامل كلاتي، پنجگوري، سرحدي)، سراواني، لاشاري، كچي، ساحلي و تپه شرقي؛‌ و جهاني (۱۹۸۹) آن را به بلوچي شرقي و غربي (گويش مكراني و رخشاني) طبقه بندي كرده اند، به طور كلي مي توان گويش بلوچي متداول در ايران را به دو لهجه مكراني و سرحدي تقسيم كرد.
در ميان بلوچي زبانان ايران نيز، بر اساس گوناگونيهاي اقليمي و زباني، اين طبقه بندي رايج است. شهرهاي زاهدان و خاش با توابع آنها سرحد نام دارند و شهرهاي سراوان، ايرانشهر، نيكشهر و چابهار نيز با توابع و محدوده هايشان مكران ناميده مي شوند.
تفاوتهاي دو گونه مكراني و سرحدي بيشتر در زمره تفاوتهاي آوايي و واژگاني است. گويش بلوچي ايران بسيار متاثر از زبان فارسي است و در دستگاههاي آوايي، ‌واژگاني،‌ نحوي و صرفي مي توان نفوذ زبان فارسي را ملاحظه كرد.