سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: دهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مرضیه استرابی آشتیانی – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تربیت مدرس
علی یساقی – استادیار گروه تکتونیک دانشگاه تربیت مدرس
مجید شاهپسندزاده – استادیار پژوهشگاه زلزله شناسی و مهندسی زلزله
محمدرضا قاسمی – استادیار پژوهشکده علوم زمین سازمان زمین شناسی کشور

چکیده:

سامانه گسلی درونه، با طولی حدود ٩٠٠ کیلومتر، به صورت یک گسل تراگذر مرزی، مرز شمالی خرد ورق ایران مرکزی را تشکیل می دهد . تا کنون مطالعات دقیق ساختاری بر روی آن انجام نشده و به ویژه هندسه و ساختار پایانه باختری آن ناشناخته است . به همین علت در این مقاله، تکامل ساختاری پایانه باختری ساماته گسلی درونه در منطقه پیس کوه مورد بررسی قرار گرفته است . به همین منظور کلیه چینها و گسلهای مرتبط با این سامانه گسلی در منطقه پیس کوه م ورد تحلیل قرار گرفته اند . این سامانه گسلی، در پایانه باختری خود در منطقه پیس کوه، به چند شاخه گسلی تقسیم شده و یک پهنه برشی راستالغز چپ بر با راستای شمال خاور – جنوب باختر راتشکیل می دهد. میانگین موقعیت هندسی این پهنه گسلی به صورتN56°E /70°SEگزارش می ش ود کهدربردارنده خط خشهایی با میانگین موقعیت۱۰/۲۳۰ هستند. میانگینن موقعیت هندسی صفحات C موجود در این پهنه برشی، ۹۰°/S27°E بود وساختهای S دارای میانگین موقعیت هندسی ۷۶°/N50°W هستند . میانگین موقعیت هندسی خط لولای چینهای منطقه ۷°/S54°W و موقعیت هندسی سطح محوری این چینها N54°E/90° می باشد.