سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی بهسازی و مقاوم سازی ایران

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

حسین میسمی – کارشناس مرکز ملی مقاوم سازی ایران، قطب اصفهان
عبدالرضا عطائی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی – دفتر علمی مرکز ملی مقاوم سا
رسول پورمهدی – کارشناس مرکز ملی مقاوم سازی ایران – قطب اصفهان، دانشگاه شهید اشرفی اصف
محمدرضا حسینی – کارشناس مرکز ملی مقاوم سازی ایران – قطب اصفهان – دانشگاه شهید اشرفی اصف

چکیده:

بررسیهای زمین شناسی با وجود تمام دقتی که می شود، تنها امکان وجود مخازن را پیش بینی می کند. برای اطمینان از وجود نفت تنها وسیله حفر چاه است. حفر چاه همچنین برای استخراج آبهای زیر زمینی نیز استفاده می شود.
بشر به علت احتیاج به آب که یک مایع حیاتی پر ارزش است، در هر شرایطی به جستجوی آن اقدام نموده و به آن دسترسی پیدا کرده است. بدون شک ایرانیان باستان اولین کسانی بوده اند که در حفر چاه و قنات پیشقدم بوده اند. علاوه بر حفر چاه به روش دستی که هم اکنون نیز در بسیاری از جاها رایج است، فنون حف رچاه های مکانیکی نیز به وفور استفاده می شود. حفاریهای مکانیکی که معمولا به دو صورت انجام میگیرد، شامل حفاری ضربه ای و دورانی می باشد. گرچه اکنون اکثر چاههای نفت با روش دورانی حفر می گردد، لکن هنوز در برخی کشورهای نفت خیز مخصوصا ایالات متحده آمریکا هنوز از روش ضربه ای استفاده می شود و حدس می زنند نزدیک به ۲۵ تا ۳۰ درصد چاههای نفت آمریکا با روش ضربه ای حفر می گردد. حفاری دورانی اولین بار در سال ۱۹۰۱ در میدان نفتی Spindletop ، نزدیک تگزاس مورد استفاده قرار گرفت و به سبب مزایایی که نسبت به ضربه ای داشت، دامنه کاربرد آن به زودی گسترش یافت. بطوریکه در دهه ۱۹۲۰ اکثر حفاریهایی که برای استخراج نفت در سراسر جهان صورت می گرفت با این روش بود.