مقاله جايگاه سياوش در اساطير که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در متن شناسي ادب فارسي (مجله دانشكده ادبيات و علوم انساني اصفهان) از صفحه ۱۰۱ تا ۱۱۶ منتشر شده است.
نام: جايگاه سياوش در اساطير
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سياوش
مقاله خداي شهيد شونده نباتي
مقاله اساطير
مقاله اوستا و متون پهلوي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شکيبي ممتاز نسرين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقاله حاضر پيرامون بررسي چهره و موقعيت سياوش به عنوان يكي از شخصيت هاي محوری حماسه ملي ايران، در اساطير، اوستا، متون پهلوي و يافته هاي باستان شناسي است.
اتيمولوژي سياوش و بحث در خصوص جايگاهش در اسطوره هاي ايراني و شناخت كهن الگوي بين النهريني او-دموزي در پنج حوزه «آيين ها»، «نخستين انسان»، «مساله شهادت»، «گياه خون سياوشان» و «سوگ سياوش» نيز از جمله مواردي است كه در اين پژوهش مورد نظر بوده است.
توجه به موقعيت سياوش در آيين هاي ايراني و تداوم كاركردهاي اجتماعي او در قالب سنت هايي همچون «حاجي فيروز»، «جشن نوروز»، و «مراسم كشتن خروس» از مولفه ها و شاخصه هايي به شمار مي آيد كه در ارتباطي تنگاتنگ با يكديگر مورد بررسي قرارگرفته است.
حضور سياوش در متن هايي همچون اوستا، بندهش و مينوي خرد همان حضوري است كه او در اساطير و شاهنامه فردوسي دارد، لذا مهمترين عملكردهاي او در اين متون نيز مورد نظر بوده است.
ساختار مركزي و انديشه محوري در هر كدام از فصول ياد شده بر مبناي نظر «مهرداد بهار» مبني بر «ايزد نباتي» بودن سياوش است،  بديهي است كه مقوله هاي شهادت، گياه خون سياوشان و سوگواري همه متاثر از اين نظر مي باشد.