سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: پنجمین همایش مراکز تحقیق و توسعه صنایع و معادن

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

سیدمحمدحسن شهشهانی – عضو هیات علمی موسسه آموزش عالی شیخ بهائی

چکیده:

یکی از دستاوردهای مهم سال های اخیر، شفاف کردن نقش علم و تحقیقات با برنامه های توسعه و ارتباط این دو با هم بوده است. به طوریکه دیده می شود این استراتژی در بنرامه های توسعه کشور کاملاً مشهود بوده و در داخل جاهای مختلف برنامه ها، رهنمودهای کلی و راهکارهای اجرایی، ارائه داده و بر علم محوری و پژوهش مداری تاکید می کند.
در حالی که نزدیک به نیمی از واحدهای تحقیق و توسعه در کشور، در واحدهای صنعتی است، بازدهی آنها آنچنان که باید و شاید نبوده و بسیاری از واحدهای تحقیق و توسعه، به صورت نیمه فعال و حتی غیر فعال در آمده اند. دلیل این امر به طور عمده، توجه نکردن به جایگاه واحدهای تحقیق و توسعه در سازمان ها، بر اساس قرارگیری سازمان درهر مرحله از چرخه حیات آن می باشد.
این مقاله در نظر دارد جایگاه واحدهای تحقیق و توسعه در سازمان های تولیدی را مورد بررسی قرار داده و این جایگاه را در هر مرحله از عمر سازمان مشخص نماید.