سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: کنگره ملی علوم انسانی

تعداد صفحات: ۳۷

نویسنده(ها):

عبداله پارسا – استادیار دانشگاه شهید چمران اهواز

چکیده:

به تبع تحولا ت بین المللی اجتماعی ، اقتصادی ، سیاسی و …، برنامه های درسی رشته های مختلف از جمله علوم انسانی باید مطابق نیازها و انتظارات، به روز شده و متحول گردند . یکی از عملکردهای آموزش و پرورش که ب ه ویژه در علوم انسانی تجلی و نمود بیشتری م ی یابند ، جامعه پذیر کردن افراد یعنی آموختن دانش و مهارت های لازم برای مشارکت مؤثر و فعال در توسعه ج امعه است. طرح ها و فعالیت هایی چون تشکیلات دانش آموزی، شوراهای دانش آموزی ، هلال احمر ، فرزانگان و… در سطح آموزش و پرورش و یا تشکل های دانشجویی اعم از سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، صنفی و … زمینه های خوبی برای پیوند با برنامه درسی مؤسسات آموزشی و دانشگاهها دارند . ضرورت ایفای نقش برای برقراری توازن در جامعه ، نیازمند داشتن دانشها ،گرایش ها و قابلیت های لازم است . تعلیم و تربیت با شرکت دادن فراگیران درفعالیت های اجتماعی و فعالیت در مؤسسات اجتماعی ، سیاسی ، اقتصادی و… مهارت های لازم را برای همکاری اجتماعی در آنها رشد می دهد . کار آموزی که یک فلسفه تربیتی است ، منعک س کننده این واقعیت است که آموزش و پرورش باید مسئولیت اجتماعی افراد را رشد دهد و به عنوان یک روش آموزشی شامل تلفیق فعالیت های خدماتی همراه با برنامه درسی نظری به منظور یافتن نیازهای واقعی جامعه و سازگار نمودن مطالب نظری و انتزاعی با واقعیات عینی جاری در سطح جامعه است . طبق تحقیقات ، کار آموزیبا نگرش بهتر به مؤسسه آ وزشی ، حضور بهتر ، اقدامات انضباطی کمتر و مشکلات رفتاری کمتر همراه بوده است . در این مقاله سعی شده است کارآموزی از منظر علوم انسانی و رابطه آن با جامعه پذیری بررسی شود