سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: نهمین کنگره ملی مهندسی شیمی ایران

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

محمدرضا امیدخواه – عضو هیئت علمی دانشکده فنی مهندسی ، بخش مهندسی شیمی، دانشگاه تربیت مد
مریم زارعی – عضو هیئت علمی دانشکده فنی مهندسی ، بخش مهندسی شیمی، دانشگاه تربیت مد

چکیده:

در پساب بسیاری از واحد های تولیدی صنایع لاستیک و پلاستیک سازی ذرات معلق ریزی وجود دارد که حاصل پلیمریزاسیون منومر های موجود در واکنش هستند و اصطلاحا" به آنها لاتکس گفته میشود که برای جلوگیری از ضایعات زیستمحیطی و بازیافت این ذرات اقدام به جداسازی آنها از پساب و بازگرداندن آنها به فرآیند میشود. واحد تولیدی استایرنبوتادی ان بندر امام یکی از واحد هایی است که میزان لاتکس موجود در پساب آن از حد مجاز زیادتر است و برای حل این مشکل مطالعات و آزمایشهایی برای یافتن بهترین را ه جداسازی انجام گرفت که در نهایت روش زیر پیشنهاد می شود: ابتدا از مواد منعقد کننده ای که ضمن دارا بودن قدرت لازم برای انعقاد ، از نظر اقتصادی نیز مقرون به صرفه باشد جهت انعقاد ذرات لاتکس استفاده میشود . سپس مواد منعقد شده و کلوئیدی در مخزن رسوب دهی ته نشین شده و پس از فیلتراسیون به فرآیند اصلی باز گردانده میشوند.در این روش برای تعیین بهترین ماده منعقد کننده و میزان مصرف بهینه آن از آزمایش جارتست و برای طراحی مخزن رسوب دهی از روش تالمج وفیچ استفاده شده است.