به هر حال بعد از پیدا کردن منبع و ذکر مشخصات آن باید به دقت مورد ارزیابی قرار گیرد که در این زمینه باید جنبه های زیر در نظر گرفته شود:

– نوع منبع، منبع مربوطه از نوع مقالات منتشر شده در نشریات معتبر یا کنفرانس یا کتاب، جزوه و غیره است.

اعتبار علمی نویسندگان، ناشر، نشریات چندمین سال از انتشار، در چه کشور و بر روی فهرست نمایه ها، و نحوه ی دستیابی به منبع و همچنین بررسی کمیته علمی کنفرانسی ها، هیات تحریریه نشریات مورد ارزیابی قرار میگیرد.

ذکر شابک منبع .

– مسئله میزان ارتباط منبع پیدا شده با موضوع پژوهش بررسی شود.

– مطالعه دقیق چکیده، مقدمه و نتیجه گیری و بررسی فهرست مطالب.

– خوانایی منبع از نظر زبانی، شکل و ساختاری.

با خواندن منابع باید مشخص کنیم که چه قسمت هایی از منبع، به چه میزان و چگونه با موضوع ما مرتبط هستند و بر حسب این میزان وابستگی منابع اصلی و فرعی دسته بندی شوند و مطالب مورد نظر یادداشت برداری شوند. یادداشت برداری از منابع می تواند به روش های تلخیص ” یا نقل قول ” صورت گیرد. در تلخیص یا خلاصه کردن هدف بیان مطالب مرتبط از منبع مورد نظر در کوتاهترین حد ممکن است که منظور و مفهوم اصلی مطلب انتقال داده شود. لازم به ذکر است که در این خلاصه نویسی باید نهایت دقت در حفظ معنای اصلی مطالب و انسجام زبانی و ساختاری شود. یادداشت برداری به شیوه ی نقل قول، به دو صورت انجام می شود؛ نقل قول غیرمستقیم” و نقل قول مستقیم . در نقل قول غیرمستقیم پژوهشگر مرجع مربوط را چندین بار مطالعه کرده و مفاهیم آن را کاملا درک نموده و خود در رابطه با انها تفکر کرده و میاندیشد و با کلمات و جمله بندی خاصی خودش به بیان معنای مطلب میپردازد؛ در حالیکه در نقل قول مستقیم، همان کلمات و جملات از متن مرجع به متن مورد نظر در داخلی “جفت کوتیشن” انتقال داده میشود که معمولا در بیان مطالبی از قبیلی، قوانین، فرمول ها و تعریف های علمی استفاده می شود.