سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

حسن تقی پور –
محمدرضا شاهمنصوری –
بیژن بینا –
حسین موحدیان –

چکیده:

مقدمه و اهداف: آمونیاک جزء آلاینده های سمی هوا می باشد که علاوه بر سمیت بوی بسیار زننده و تحریک کننده ای نیز دارد. این آلاینده توسط منابع مختلفی نظیر صنایع پتروشیمی، دامپروری ها و مرغداری ها، تصفیه خانه ها فاضلاب و تأسیسات فرآوری کود کمپوست وارد هوا می شود. روش های متداول کنترل آمونیاک معمولاً شامل فرایندهای فیزیکی- شیمیایی نظیر اسکرابر تر و جذب در کربن فعال می باشند که معمولاً گران قیمت بوده و زائدات ثانویه تولید می کنند. در فاضلاب شهری و خرده های پلاستیک بعنوان بستری جدید، در حذف آمونیاک مورد ارزیابی قرار گرفت. روش اجرا یک سیستم بیوفیلتر سه لایه ای در مقیاس آزمایشگاهی با عمق مؤثر ۱۲۹ سانتی متر و قطر ۸ سانتی متر و قطر ۸ سانتی متر طراحی گردید. دمای راکتور در حدود ۳۰ سانتی گراد (دمای بهینه باکتری های اکسیدکننده آمونیاک و نیتریت) و رطوبت بستر در حدود ۴۰ تا ۶۵ درصد تنظیم شد طی ۸۳ روز مورد بهره برداری قرار گرفت. زمان لازم برای سازگاری میکروارگانیسم ، حداکثر ظرفیت حذف، راندمان حذف، حداکثر غلظت ورودی و افت فشار سیستم ارزیابی گردید. یافته ها: در متوسط غلظت ورودی ۵۱ پی پی ام، بار ورودی ۲/۱۵ گرم- آمونیاک در متر مکعب در ساعت و زمان ماند خالی ۶۰ ثانیه، سیستم پس از ۱۰ روز به راندمان حذف ۹۷/۹ درصد دست یافت و به حالت پایدار رسید. حدکثر ظرفیت حذف و راندمان حذف به ترتیب ۹/۸۵ گرم- آمونیاک در متر مکعب در ساعت و ۹۹/۹ درصد تعیین شد. همچنین مشخص شد جهت جلوگیری از ایجاد شرائط ناپایدار در راکتور و حفظ کارائی سیستم در طولانی مدت، غلظت ورودی (Cin) و بار ورودی (L) به ترتیب نباید بیش از ۲۳۶ پی پی ام و ۹/۸۶ گرم- آمونیاک در متر مکعب در ساعت باشند. متوسط افت فشار ۳/۴۴ میلی متر ارتفاع آب به ازاء هر متر ستون بیوفیلتر تعیین شد. بحث و نتیجه گیری: مقایسه نتایج مطالعه با سایر تحقیقات نشان داد که بستر و سیستم بیوفیلتر مورد استفاده یک روش مؤثر در حذف آمونیاک از جریان گاز با کارایی خوب و افت فشار کم می باشد.