سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش تخصصی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

ٌصدیقه ابوالاحرار –
مجید مقبلی –

چکیده:

سولفید هیدروژن گاز بدبو و آلاینده ناشی از فاضلاب است که قابل تصفیه با بیوفیلتر هوا است. کربن زیستی، محیطی مناسب برای تشکیل بیوفیلم و تصفیه H2S می‌باشد. در پروسه بیوفیلتر سه مرحله اصلی مشاهده می‌گردد: اتصال میکروارگانیسم‌ها به سطوح متخلخل بیوکربن و تشکیل بیوفیلم، مصرف سوبسترا (H2S) و رشد بیوماس، شستشو(Filter Backwashing).
برای جلوگیری از تجمع بی‌رویه میکروارگانیسم‌ها، هر از ۱۰۰-۲۰۰h، فیلتر با آب ۳۲°Cشستشو می‌‌شود. رابطه مستقیمی بین میزان تخلخل بیوکربن و بیوفیلم تشکیل شده از یک طرف و میزان حذف H2S از سوی دیگر مشاهده می‌شود. محصول اصلی ضمن اکسیداسیون میکروبی H2S ، اسید‌سولفوریک است. تنظیم ph، دما، رطوبت و هوادهی ضروری است. ارزیابی کار بیوفیلتر با فاکتور Elimination Capacity=EC برآورد می‌گردد. بیوکربن غلظت بالایH2S را جذب کرده و به تدریج در اختیار میکروارگانیسم‌های فیلتر قرار داده و رطوبت را حفظ می‌نماید.
بنابراین بیوکربن گزینه‌ای مناسب برای رفع سولفید هیدروژن از فاضلاب است.