سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: دومین همایش ملی بیابان با رویکرد مدیریت مناطق خشک و کویری
تعداد صفحات: ۱۴
نویسنده(ها):
بهمن فاضلی نسب – عضو هیات علمی پژوهشکده زیستفناوری کشاورزی و پژوهشکده کشاورزی دانشگاه زابل
هژیر بهشتی زاده – دانشجوی دکتری بیوتکنولوژی کشاورزی دانشگاه زابل

چکیده:
بخش کشاورزی یکی از مهم ترین بخش های اقتصادی است که تأمین کننده حدود یک چهارم اشتغال، یک سوم صادرات غیرنفتی و یک چهارم تولید ناخالص داخلی است. محدودیت منابع آبی و قرار گرفتن بخش قابل توجهی از اراضی کشور در مناطق خشک و نیمه خشک موجب شده تا بخش کشاورزی هرروز با محدودیت بیشتری مواجه شود بطوریکه ایران دارای متوسط بارندگی سالانه حدود ۲۵۰ میلی متر بوده و از میزان کل آب مصرفی کشور بیش از ۹۰ درصد آن در بخش کشاورزی مصرف می شود. با توجه به افزایش روزافزون جمعیت و نیاز به غذا از یک سو و قرار گرفتن ایران در کمربند خشک و نیمه خشک و خشک سالی های مکرر از سوی دیگر، سالانه بر وسعت زمین های خشک ایران افزوده می گردد درنتیجه بایستی جهت برآورد تقاضای جمعیت و جلوگیری از خروج ارز و تحریم های مرتبط، اقدام به ارائه نظام های مختلف کشاورزی ازجمله استفاده از تنوع گیاهی منطقه جهت بهبود سطح کشت و افزایش تولید در واحد سطح با ارائه گیاهان مقاوم به شوری، خشکی و کم آبی، استفاده از کود برگ و کود حیوانی جهت بهبود ساختمان و بافت خاک و همچنین تقویت خلل و فرج و عناصر خاک، کشاورزی هیدروپونیک، مدیریت آب با ارائه نظام های آبیاری بارانی و تحت فشار و … جهت پایداری و ثبات تولید در کشاورزی بدون کمک از مواد شیمیایی (کشاورزی پایدار) نمود. درنتیجه در این مقاله سعی خواهد شد تا با بررسی و کنکاش دقیق عوامل ذکرشده با تأکید بر استفاده و حفاظت از تنوع زیستی به نقش این عوامل در ثبات تولید در مناطق خشک پرداخته شود.