سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

مجتبی رضائی – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات برنج کشور
امیرمهدی عطاریان – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات برنج کشور
محمدکریم معتمد – استادیار دانشگاه گیلان
تیمور رضوی پور – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات برنج کشور

چکیده:

اخیراً تلاش های زیادی با هدف مقابله با مشکلات کم آبی به وجود آمده طی سالهای اخیردر اراضی شالیزاری شروع شده است . براساس مطالعات مذکورانجام آبیاری تناوبی با دور ۸ روزه ضمن حفظ عملکرد درحد آبیاری غرقاب دائم باعث صرفه جویی زیادی در میزان آب مصرفی خواهد شد [.۲] اما از انجایی که نقش آب درکشت برنج محدود به تامین نیاز آبی گیاه نمی شود و وضعیت غرقاب ومدیریت آب به عنوان یک عامل درکنترل علفهای هرزشالیزار نه فقط رشد علفهای هرزرا کاهش می دهد [۳] بلکه کارایی علف کش هارا بالا می برد . هرگونه تغییردروضعیت غرقاب باعث
افزایش شدید علفهای هرز خواهدشد ۴] و . [۵ که خود ضرورت استفاده از علفکش های بیشتری را در شرایط خشکسالی به وجود خواهد آورد که به معنای آلودگی بیشتر محیط زیست می باشد . این درحالیست که درشرایط حاضر هرساله ورود مقدارمتنابهی از علفکش ها، سموم و مواد شیمایی مصرف شده درشالیزارهای استان گیلان به محیط زیست از جمله تالاب انزلی باعث ایجاد آلودگی های زیادی می شود . به طوریکه گزارشات نشان می دهد ۲۵ درصد از کل مواد شیمایی مصرف شده دراراضی شالیزاری استان گیلان به تالاب انزلی وارد می شود [.۱] روش مرسوم در اراضی
شالیزاری استفاده از دوز ۴ لیتر علفکش بوتاکلر در هکتار می باشد . این طرح با هدف حفظ محیط زیست و منابع آبی موجودسعی دارد با پیش بینی راهکارهایی ضمن استفاده از اثرات مطلوب آبیاری تناوبی ۸ روزه و کاهش مصرف علفکش ها، از رشدسریع و غیرقابل کنترل علف های هرز شالیزارها در شرایط خشکی جلو گیری کند .