سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: اولین کنفرانس بین المللی تحقیق در عملیات ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

مجید عبدالرزاق نژاد – دانشگاه صنعتی بیرجند
حسن میش مست نهی – دانشگاه سیستان و بلوچستان

چکیده:

در بیشتر مواقع به علت بزرگ بودن ابعاد مسئله دنیای واقعی دیگر قادر به استفاده از روشهای مرسوم حل مسائل بهینه سازی نیستیم. در این مقاله برای حل مسائل برنامه ریزی درجه دوم (QP) و مکمل خطی (LCP) با استفاده از شبکه های عصبی (مدل اکسیا) مراحلی پیشنهاد شده و ثابت می شود که در صورت وجود جواب QP و یا LCP ، شبکه عصبی پیشنهادی در زمان واقعی به مفهوم همگرایی موضعی و لیاپانوفی همگرا و پایدار است