سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: چهاردهمین همایش بلور شناسی و کانی شناسی ایران

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

رضا زارعی سهامیه – دانشگاه آزاد اسلامی واحد آشتیان، گروه زمین شناسی
ایرج مغفوری مقدم – دانشگاه آزاد اسلامی واحد آشتیان، گروه زمین شناسی
هادی طبسی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد آشتیان، گروه زمین شناسی
محمود جلالی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد آشتیان، گروه زمین شناسی

چکیده:

منطقه مورد مطالعهدر استان مرکزی در ۲۳۵ کیلومتری جنوب باختری تهران واقع شده است و بخشی ازچهارگوش قم می باشد. از نظر سنگ شناسیسنگهای اتشفشانی بخش اعظم منطقه را در بر گرفته آن. سنگهاتی آتشفشانی فوق متعلق به ائوسن بوده و دارای ترمهای مختلف سنگی شاملآندزیتی بازالت، آندزیت ، تراکی آندزیت، داسیت و ریولیت میباشند. به لحاظ سنی سنگهای ولکانیکی متعلق به ائوسن (لوستین میانی تا پایانی) می باشن. به لحاظ کانی شناسی سنگهای مزبور دارای پلاژیوکلاز، فلدسپات آلکالن، کوارتز، کلینوپیروکسن و بیوتیت هستند. از نظر پتروگرافی سنگهای خروجی بیشتر دارای بافتهای پورفیریک و میکرولیتیک و پورفیریک میکرولیتیک و بعضا غربالی می باشن. از نظر ژئوشیمیایی و پترولوژیکی تغییرات عناصر ، ضریب تفریق و عناصر کمیاب نسبت به سیلیس بررسی شده که همگی پدیده تفریق از طریق تبلور بخشی برای تحول این سنگ ها را تایید می نمایند. بر اساس نمودارهای پترولوژیکی سنگهای ماگنایی دارای ماهیت کالکو الکالن و سنگهای ولکانیکی متعلق به مناطق فرورانش بوده و در محدوده آندزیتهای کوهزایی قرار می گیرند.