سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین همایش سراسری طب اورژانس

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

مهدی صفری – هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تبریز دانشکده پرستاری
فاطمه اسکندری – هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تبریز دانشکده پرستاری

چکیده:

برخی کودکان و نوجوانان ممکن است به خودکشی به عنوان راه حلی مناسب برای مشکلات روحی و اجتماعی خویش بنگرند . در امریکا سالانه بیش از ۱۳۰۰۰ کودک به علت رفتار انتحاری با تهدید به آن در بیمارستان بستری می شوند طبق آمار ، خودکشی چهارمین علت مرگ در دوره نوجوانی است. پسران سه برابر دختران خدکشی موفق دارند . در کشور ما کل موارد خودکشی کودکان و نوجوانان بین سالهای ۱۳۷۲-۱۳۸۰ به حدود ۳۲۲۵ مورد می رسد و شایع ترین روش خودکشی مسمومیت با دارو ها ، دار زدگی و پریدگی از ارتفاعات بوده است.
مروری بر مطالعات:
کودکاکن در سنین مدرسه ، در مورد خودکشی آگاهی دارند. تفاوت بین کودکان ونوجوانان ، خیال پردازی و روش کار است و این مساله تا اندازه ای دلیل تعدادکم کودکان خودکشی کننده را در مقایسه با نوجوانان نشان می دهند. عوامل دخیل در خودکشی کودک و نوجوانان شاملافسردگی، احساس بی ارزش بودن ، احساس خشم درونی به دیگری ، کوششهایی برای جلب توجه ، کسب اعتبار ، مجازات کردن با دیگران و همانند سازی می باشد. همچنینی تهدید خودکشی راباید حاکی از ناامیدی فرد دانست و کاملا جدی گرفت. اگر این اقدام با بی تفاوتی پاسخ داده شود. ممکن است بار دیگر با جدیت بیشتری اقدام شود. در برخورد با این کودکان و نوجوانان باید با دقت جزئیات زندگی فرد را در چند روز گذشته بررسی کرد. مهم ترین عامل در ارزیابی قصد و هدف بینار ، اقدام های نجات بخش پیش بینی شده توسط کودک و نوجان است. میزان افسردگی باید به دقت ارزیابی شود. مهم این است بدانیم که آیا هذیان یا ایده واکنش نمایی وجود دارد. کودکو نوجوانی که اقدام به خودکشی نمود بهتر است به مدت ۲ تا ۳ روز بستری شود. ممکن است مشاوره و یا تغییر محیط برای حل مشکل بیمار کافی باشد ولی در همه موارد این گونه نیست. درمانگر اورژانس باید پاسخ خانواده نسبت به این عملکرد را نی زمد نظر داشته باشد.
نتیجه گیری:
مطالعات مختلف نشان می دهد بسیاری از کودکانی که دست به خودکشی می زنند آرزوی مرگ ندارند، بلکه با این اقدام تقاضای کمک می کنند، بنابراین در برخورد با این کودکان هم اورژانس عاقلانه نیست که این افراد از اتاق اورژانس راهی منزل شوند.