سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره ملی خوردگی ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

چکیده:

در دریای شمال، خوردگی هنوز به عنوان مهم ترین تهدید برای استحکام و همبستگی سکوهای دریایی در نظر گرفته می شود . وجود این عامل و تهدید موثر آن در این منطقه، موجبات درک سریع تر ما را از خوردگی فراهم نموده است و در طول چند دهه اخیر، با توجه به مواجهه با محیط های خورنده گوناگون و مکانیزم های خوردگی مختلف، دانش ما را بهبود بخشیده است . علیرغم این دانش ظاهرا کافی ودر حال توسعه علم خوردگی و روشهای کنترل آن، و با وجود توفیق در کاهش خوردگی، هنوز در قسمت نفت و گاز سکوهای دریایی، اکثریت قابل توجه حوادث، از کار افتادگی ها و نشتی ها در اثر خوردگی می باشد . این مشاهدات گیج کننده، مبین آن است که با وجود رشد چشمگیر دانش خوردگی در طول سالهای اخیر، متأسفانه رسیدگی کردن و یا مدیریت کردن خوردگی به همان اندازه رشد نداشته است . این امر حاکی از آن است که دست اندرکاران مدیریت خوردگی، به مقدار کافی و کارا، آموخته های خود را در برخورد با موارد مشابه خوردگی، به کار نبرده اند . در این مقاله، عوامل انسانی که به صورت نامطلوب در مدیریت خوردگی تجهیزات یک تأسیسات دریایی اثر گذارند، مورد نظر قرار می گیرند . در این مقاله ابتدا به شرح عوامل موثر در مدیریت خوردگی در مرحله طراحی می پردازیم و سپس پارامترهای اثر گذار بعد از راه اندازی ذکر می گردد . علاوه بر آن، مفاهیم پایه ای خوردگی و مکانیزم های مختلف آن ذکر گردیده و جهت
درک بهتر مطلب، انواع خوردگی به ۰۱ مجموعه و چند زیر مجموعه تقسیم بندیشده است . در پایان نتیجه گیری شده است که در مناطق دریایی، مدیریت خوردگی ضعیف و ناکارآمد، در مواجه با
تکرار خرابی های ناشی از خوردگی، بیش از خود خوردگی تاثیرگذار می باشد