سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: سومین همایش انجمن جمعیت شناسی ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

رسول صادقی – کارشناس ارشد جمعیت شناسی و پژوهشگر مسائل جمعیتی

چکیده:

بسیاری از اندیشمندان اجتماعی، قرن بیست و یکم را قرن فرهنگ و پارادایم های فرهنگی نامیده اند. دراین قرن در قالب گفتمان کثرت گرایی فرهنگی، توجه به قومیت ها، اتخاذ سیاستهای قومی و برقراری عدالت قومی ضرورتی اجتناب ناپذیر می باشد. ایران از دیرباز زیستگاه اقوام مختلفی بوده و از تنوع قومی و فرهنگی گسترده ای برخوردار می باشد اما علیرغم این ساختار چند قومیتی و اعتقاد سیاست کلی نظام و قانون اساسی به تکثر گرایی و چند صدایی قومی، موضوع قومیت نادیده گرفته شده و در سرشماری ها در محاق افتاده و به همین دلیل آمار رسمی و دقیقی از جمعیت اقوام ایرانی و ویژگیهای اقتصادی و اجتماعی آنها در دست نیست. از این رو این مقاله با تاکید بر تنوع قومی جامعه ایران، وجود نابرابری قومی و گنجانیده شدن مبحث قومیت ها و تشکیل شورای سیاستگذاری اقوام در برنامه چهارم توسعه (۱۳۸۸-۱۳۸۴) ، به دلایل و ضرورت گردآوری داده های قومی در سرشماری ۱۳۸۵ و تشریح ارزش داده های قومی در برنامه ریزی ها می پردازد. بطور کلی از این مقاله می توان نتیجه گرفت که جمع آوری داده های قومی جهت استفاده سازمانها و ارگانهای دولتی در مبحث سیاستگذاری و برنامه ریزی – بویژه اجرای سیاست عدالت قومی – ضرورتی اجتناب ناپذیر می باشد و پذیرش تنوع و گونه گونی قومی در سیاست سرشماری کشور و جمع آوری داده های قومی در سرشماری ۱۳۸۵ گریزناپذیرتر از آن است که مغفوق واقع شود.