سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

محمدعلی دهقانی تفتی – عضو مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان یزد
محمد ابوالقاسمی – عضو مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان یزد
محمدرضا خاکی – عضو مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان یزد

چکیده:

جواب های حاصل از این بررسی نشان داد که کشاورزان این منطقه از قدیم با روش های زیرحاصلخیزی خاک را حفظ و تقویت می نمودند:
استفاده از نوعی خاک بیابانی بنام شوره به میزان ۵۰-۳۰ درصد مخلوط با کود پوسییده حیوانی.
شوره در اغلب عرصه های بیابانی وجود دارد معمولا پس از بارندگی، در فصل بهار مناطق شوره زار به صورت لکه هایی قهوه ای رنگ در آمده و حالتی مرطوب و پف کرده دارند، از شوره اغلب برای تقویت خاکهای شنی و برای تقویت باغات و مزارع گندم، یونجه و جو استفاده می نمودند.
مقدار مصرف شوره برای اصلاح خاک حدود ۵۰ تن در هکتار ، در هر ۵-۴ سال یکبار و در زراعت گندم یا جو حدود ۲۰ تن در هکتار بوده است. شوره در اغلب عرصه های بیابانی مناطق خشک و پس از بارندگی قابل جمع آوری است. با آزمایش نمونه های شوری مشخص شد که اینخاک دارای پتاسیم قابل جذب بالایی در حد ۳۴۸ (ppm) است.