سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: بیست و چهارمین گردهمایی علوم زمین

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مهدی زارع – دانشیار زلزله شناسه مهندسی – پژوهشکده زلزله شناسی – پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله

چکیده:

در روز ۸۴/۷/۱۶ زلزله شدیدی با بزرگای گشتاوری ۷/۶ = MW افتاد که کانون آن در حدود ۱۰ کیلومتری شرق شهر بالاکوت و ۱۴ کیلومتری شمال مظفر آباد پاکستان واقع بود. زمین لرزه موجب تلفات و خسارت گسترده در ایالت‌های سرحد به جامو و کشمیر آزاد در پاکستان و ایالتی کشمیر هند و بخش‌هایی از شرق افغانستان گردید. زلزله در راستای روندی گسترده که حداقل بخشی از آن به عنوان گسل موری شناخته شده بود در حد فاصل بین باغ و بالاکوت فرار گردید. در اثر جهت هرزگی قائم و همچنین عمل کردن مؤلف عمود بر گسل غربی، جنبش زمین با خرابی گسترده – به ویژه به سوی شرق و شمال شرق – و همچنین راستای حرکت ولی در جهت شمال غربی – جنوب شرق (به موازات گوسفند) – جنبش شدید زمین در منطقه موجب خسارت‌های شدید شده است. زلزله ظاهراً پایان یک نبود لرزه‌ای بوده است. نقش پهنه بندی خطر زلزله در پاکستان و لرز زلزله ناحیه او مرکزی زلزله بالاکوت را به عنوان منطقه با خطر متوسط نشان داده است. این موضوع نمایانگر لزوم بازنگری در نقشه‌های پهنه‌های خطر زمین‌لرزه در پاکستان است.