مقاله درماتوفيبروم و تعيين ميزان صحت تشخيص باليني آن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله دانشکده پزشکي دانشگاه علوم پزشكي مشهد از صفحه ۴۳ تا ۴۷ منتشر شده است.
نام: درماتوفيبروم و تعيين ميزان صحت تشخيص باليني آن
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله درماتوفيبروم
مقاله صحت تشخيص باليني
مقاله كرايتريا
مقاله آسيب شناسي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مشايخي قويونلو وحيد
جناب آقای / سرکار خانم: ملكي مسعود
جناب آقای / سرکار خانم: صفايي بيتا
جناب آقای / سرکار خانم: ارقامي الهام
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهيمي راد محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: نماي باليني تيپيک درماتوفيبروم ممکن است نياز به بررسي آسيب شناسي را غير ضروري نمايد ولي هنوز اغلب متخصصين پوست براي تشخيص قطعي بيماري از هيستولوژي ضايعات کمک مي گيرند. اين مطالعه براي روشن شدن ميزان صحت تشخيص باليني و اهميت باليني ديگر ضايعاتي که در تشخيص افتراقي درماتوفيبروم مطرح هستند، در بخشهاي پوست و آسيب شناسي بيمارستان امام رضا مشهد انجام گرفت.
روش كار: در يک مطالعه توصيفي ـ تحليلي مقطعي تمام پرونده هاي بيوپسي در بخش پوست و آسيب شناسي بيمارستان امام رضا (ع) بين سالهاي ۱۳۶۳-۱۳۸۳ بررسي شد و مواردي که شامل درماتوفيبروم بود، جدا شده و پس از بازبيني مجدد لام ها، اطلاعات مورد نظر شامل سن، جنس، مدت ضايعه، اندازه ضايعه، نماي باليني ضايعه، تشخيصهاي باليني و آزمايشگاهي، مورد تجزيه و تحليل آماري به وسيله نرم افزار SPSS و آزمون هاي تي تست، دقيق فيشر، من ويتيني و لايك هود رتيو تست قرار گرفت.
نتايج: در اين مطالعه ۸۲ مورد درماتوفيبروم از ۱۲۷ نمونه که با تشخيص باليني درماتوفيروم بيوپسي شده بودند به تاييد آسيب شناسي رسيده بود (ارزش اخباري مثبت %۶۴٫۵۶)، در ۴۵ مورد بقيه هيدروآدنوم ندولر (۷ مورد)، کيست اپيدرمال و کمدون (جمعا ۱۱ مورد) شايعترين تشخيصها بودند. به علاوه ۳۲ مورد درماتوفيبروم در آسيب شناسي تشخيص داده شده بود که با تشخيصهاي باليني مختلفي (به ترتيب شيوع کلوئيد، فيبروکراتوم، گلوموس تومور، کيست و…) ارسال گرديده بودند. لذا حساسيت تشيص باليني براي مجموع ۱۱۴ مورد درماتوفيبروم %۷۲ بوده است. موارد درماتوفيبروم در زنها کمي شايعتر (%۵۷) و اغلب به شکل ندول (%۷۲) بدون علامت (%۷۶٫۹) به اندازه ۵ تا ۱۵ ميليمترو بيشتر در اندامها (%۵۸) بود.
نتيجه گيري: تشخيص درماتوفيبروم تا حد قابل ملاحظه اي به آسيب شناسي متکي است و احتمالات مثبت كاذب و منفي كاذب براي تشخيص باليني به ترتيب %۳۵٫۵ و %۲۸ مي باشد.