مقاله درمان پوليپ بيني: مقايسه بين درمان جراحي و درمان دارويي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مجله پزشکي دانشگاه علوم پزشكي تبريز از صفحه ۳۷ تا ۴۰ منتشر شده است.
نام: درمان پوليپ بيني: مقايسه بين درمان جراحي و درمان دارويي
این مقاله دارای ۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پوليپ بيني
مقاله داروهاي کورتيکواستروئيدي
مقاله جراحي آندوسکوپي فانکشنال سينوس

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سيدتوتونچي سيدجواد
جناب آقای / سرکار خانم: نژادكاظم محمد
جناب آقای / سرکار خانم: زنگنه منوچهر
جناب آقای / سرکار خانم: صالحيان شيوا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و اهداف: پوليپ بيني شايعترين تومور خوش خيم بيني است که مي تواند منجر به انسداد بيني و مشکلات آزار دهنده ديگري براي بيمار شود. درمانهاي زيادي در سالهاي اخير مورد بحث بوده و با ابداع روشهاي جراحي جديد از جمله جراحيهاي آندوسکوپيک بيني و سينوسها، درمانهاي دارويي کمتر مورد توجه مي باشند و بيشتر مطالعات روي نتايج درمانهاي جراحي يا دارويي به تنهايي صورت گرفته است و مطالعات مقايسه اي بين نتايج روشهاي درماني مختلف با هم کمتر صورت گرفته است. لذا هدف از اين مطالعه مقايسه نتايج درمان دارويي با جراحي توام با دارو در بهبود علايم بيماران مبتلا به پوليپ بيني مي باشد.
روش بررسي: مطالعه انجام شده يک مطالعه آينده نگر مي باشد که بر روي ۲۰۰ بيمار مراجعه کننده مبتلا به پوليپ بيني به بيمارستان امام خميني تبريز انجام گرفت. بيماران به دو گروه تقسيم شدند يک گروه، (گروه اول) تحت درمان دارويي و گروه ديگر، (گروه دوم) تحت درمان دارويي و جراحي قرار گرفتند و نتايج درمان بين دو گروه مورد بررسي قرار گرفت.
يافته ها: ۱۲۷ بيمار مرد و ۷۳ زن به صورت تصادفي به دو گروه تقسيم شدند و علايم باليني و راديولوژيکي که قبل از عمل وجود داشتند ۶ ماه بعد از درمان بين دو گروه مقايسه شدند. علايم مورد مقايسه انسداد بيني، توده بيني، ترشحات بيني، ترشحات پشت حلق، درد صورت، اختلال بويايي، عطسه، تنگي نفس، خرخر شبانه، حساسيت سينوسها در لمس، احساس سنگيني در صورت و يافته راديولوژيک (سينوزيت) بودند. فراواني انسداد بيني و توده بيني ۶ ماه بعد از درمان در گروه اول بصورت معني داري بيشتر از بيماران گروه دوم بود ولي فراواني عطسه در گروه دوم بيشتر از گروه اول بود ولي در ساير علايم تفاوت معني داري بين دو گروه وجود نداشت.
نتيجه گيري: ميزان بهبودي در بيماراني که تحت درمان دارويي همراه با درمان جراحي قرار گرفته بودند بهتر و بيشتر از بيماراني بود که تحت درمان دارويي تنها قرار گرفته بودند.