سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: ششمین همایش مراکز تحقیق و توسعه صنایع و معادن

تعداد صفحات: ۲۲

نویسنده(ها):

مژده رحمانی –
مونا رحمانی –

چکیده:

امروزه اصلی‌ترین معیار تعیین جایگاه علمی کشورها، میزان مشارکت در تولید علم، فناوری و نوآوری و نقشی است که آن کشور در روند توسعة علمی جهانی ایفا می‌نماید. توسعه مبتنی بر دانایی مستلزم فراهم ساختن زمینه های رشد و ارتقای دانش در مراکز علمی و پژوهشی کشور و تبدیل یافته های پژوهشی به محصولات و روشهای جدید است.
از مراکز پژوهشی تحقیقاتی و دانشگاه های کشور انتظار می رود به میزان قابل توجهی به رشد اقتصادی، امنیت ملی، تحقیق و توسعه و به طور کلی حل مشکلات جامعه یاری رسانند. لذا میزان واحدهای پژوهشی فعال موجود در هر کشور یکی از شاخص‌های مهم ارزیابی وضعیت پژوهشی آن کشور می¬باشد. نگاهی به گذشته نشان می‌دهد که با پیشرفت جوامع و گذر از جامعه سنتی به جامعه صنعتی، فرایند پژوهش هم از حیطة فعالیتهای متفرقه و پراکنده خارج شده و شکل نهادی و قانونی گرفته است که این شکل را امروزه در قالب نهادهایی همچون دانشگاهها، مؤسسات پژوهشی، مراکز تحقیق و توسعه(R&D)، کانونهای تفکر، پارک‌های علمی- تحقیقاتی و مراکز رشد، انجمنهای علمی و قطبهای علمی می‌بینیم. در این مقاله سعی شده، ضمن نگرشی به تاریخچه و روند رشد این واحدها، به نقش تحقیق و توسعه در برنامه ریزی، ضرورت ارتباط میان دانشگاه¬ها و مراکز پژوهشی، شاخص¬های تحقیق و توسعه، اشاره گردد و نهایتاً مدلی برای اندازه گیری توان تحقیقاتی کشور ارائه شود.